Be happy

Vandaag had ik een doosje pleisters nodig (onhandig geweest met een schaar). Natuurlijk had ik er geen meer in huis. In de winkel vond ik dit doosje met de tekst ‘be happy’! Erg toepasselijk ! 

Ik zou nooit pleisters gebruiken met een print, maar deze vond ik wel erg leuk ! Vermits ik toch niet moet werken kan ik deze nu wel dragen 🙂 

Always BE HAPPY !!! Lucy 

Advertenties

HALELUJA

HALELUJAAAAA

OMG ik heb net die mail met mijn spontane sollicitatie kunnen versturen. Perfectie bestaat niet? Wel ik hoop dat deze perfect genoeg is voor hen. Ik heb de brief wel 15 keer nagelezen, afgedrukt, nog eens nagelezen, cv nog eens een paar keer bekeken. Het moeilijkste was dat ik na het schrijven van die brief nog een korte mail moest schrijven met de toelichting dat mijn brief en cv in bijlage zitten.

Opgelucht kan ik nu op adem komen ! Het is verzonden ! Ik kan er niets meer aan doen, de mail is weg … FOETSIEEEEE !

Eigenlijk had ik hem best nog eens laten nalezen door iemand anders, maar dan begon ik zeker te twijfelen, en ik moest het gewoon doen ! PUNT!

Nu nog het ergste … al mijn documenten bij elkaar zoeken voor de vakbond voor morgen. Hoewel op mijn werkplek alles tot in de puntjes verzorgd was, alles zijn eigen plek had, lijkt dit wel één grote chaos. Precies of hier leeft iemand anders, zo’n wereld van verschil is het. Hoe perfect ik naar de buitenwereld wil overkomen, zo chaotisch ben ik thuis.

Zo komt er aan deze avond ook weer bijna een einde !  Eerst kopietjes nemen, douche in, en dan nadien mijn haar nog wat extra roze kleuren (het onderste deel van mijn haar). Het ziet er nu een beetje wit uit in plaats van roze op een paar plekken, en dat is ook geen zicht.

Tot laters .. Lucy xx

Update na gisteren

Gisteren was het een dag om snel te vergeten. Eigenlijk allemaal paniek voor niets geweest. Echt bizar hoe de ene na de andere dag zo kan verlopen op het gebied van emoties. Dit is nog maar eens een bewijs dat ik niet opgewassen ben tegen al deze emoties. Het blijft dus een werkpunt voor de rest van mijn leven.

Een nota voor mezelf : Schiet niet altijd meteen in paniek ! Ga zeker niet slapen met paniek of te veel angst !

Sinds ik gisteren in paniek schoot nadat mijn kitten zo’n stuipen kreeg, was ik echt mezelf niet. Ik heb gisteravond ook niet meer kunnen eten, zo geschrokken was ik. Die kitten had ik gisteravond nog apart gezet, zodat ze zeker rustig kon slapen. Vanochtend sprong ze gewoon in het rond, liep ze weer achter elk blaadje aan, alsof er die avond voor dien niets gebeurd was. De brokjes werden ook meteen aangevallen, echt bizar ! Ze is weer kerngezond verklaard, en het was eigenlijk voor iedereen een schok dat ze gisteravond zo slecht was.

Ach, eind goed al goed zeker. Toch zit de schrik er wel in dat ze het nog eens gaat krijgen, en dat het dan wel te laat gaat zijn. Voorlopig dus extra genieten van dit kleine beestje. Het is een zwerfkatje maar heb nu wel de indruk dat ze al wat dichter komt, in plaats van enkel te komen spelen met een speeltje aan een stokje.

Vanochtend was het tijd om boodschappen te gaan doen in de Colruyt. Onderweg viel mijn ‘euro’ dat ik mijn medicatie niet genomen had ’s morgens. Oh jee, naar de Colruyt gaan zonder medicatie 😮 Gelukkig was ik niet alleen, anders was ik het wel terug afgestapt. Maandagochtend maar het was zo ontzettend druk, niet normaal! Blijkbaar hadden er veel mensen in de gemeente dan vakantie vandaag.

Verder ben ik ook nog even gaan kijken bij mijn toekomstig huisje. Alles stond nog recht, en helaas hadden er geen ‘kaboutertjes’ verder gewerkt aan de elektriciteit of het sanitair.
Even buiten moest ik natuurlijk weer gaan kijken naar de struikjes klavertjes die daar gewoon staan tussen het onkruid. Sorry dat kan ik echt niet laten ! (vorige week was ik zo aan het staren naar de klavertjes aan de bushalte, dat ik de bus bijna miste).

Jammer genoeg geen klavertje 4 gevonden maar wel een klavertje 5 ! Zou dat nu extra geluk met zich meebrengen?

IMG_3643

Vanmiddag ook ontdekt dat de winkel waarvan ik gisteren nog telefoon kreeg, vandaag ook gewoon open was wegens de laatste soldendag. Vandaag dus een ganse dag zitten wachten zodat ik zeker de telefoon kon opnemen. Echter vandaag heeft er niemand gebeld 😥
Nu weet ik niet goed wat ik moet doen. Morgen zelf even terugbellen? Of gewoon nog een dagje afwachten?

Morgenochtend eerst nog een gesprek met de vakbond in Leuven. Tijdens de spits naar Leuven met het openbaar vervoer, oh help. Dat is echt een nachtmerrie!
Nu nog even wat dingen afdrukken. Ik kan blijkbaar nergens nog mijn diagnose verslag van het ziekenhuis vinden. Het enige wat ik heb is een bevestiging van het VAPH dat mijn handicap erkend is, hoop dat dit ook volstaat. Anders moet ik morgen nog naar het psychiatrisch ziekenhuis mailen of ze me er nog een kopie van kunnen bezorgen (ook als is het ondertussen van februari 2014 geleden dat ik daar de diagnose kreeg).

Nu moet ik echt mijn verstand even op CONCENTREREN zetten, zodat ik mijn spontane sollicitatie nu eindelijk eens kan doormailen. Ik zeg al van vorige week dat ik het ga doen, maar ik vind het nooit perfect genoeg om echt die mail te sturen, dus dat moet ik nu zeker eens gaan doen. Mezelf verkopen, het moeilijkste wat er is !!

Nog een nota voor mezelf : SCHRIJF DIE BRIEF & STUUR DIE MAIL ! Het moet goed zijn, maar daarom niet altijd perfect !
Ik zal nog eens in de map kijken van mijn outplacement daar staan wat voorbeeldjes in van brieven die je kan opmaken als je spontaan ergens gaat solliciteren.
Een brief per post zou ik al meteen sturen, maar blijkbaar is dat in deze tijd ook weer NOT DONE. Dus dan moet ik nog een tekst hebben voor in de mail te zetten en als bijlage de brief en mijn cv te versturen. PFFFF Wish me luck !!!

NU ga ik echt deze blog eindigen, want ik blijf hier maar aanschrijven. Ik zou beter zoveel inspiratie hebben om iets deftig in mijn brief te krijgen !

Stay positive ! Keep it calm and always keep smiling !!

Lucy ! (misschien één van de dagen eens een blog maken met ‘hello, my real name is …’ Iedereen mag het nu wel weten wie er echt achter Lucy zit 🙂

Een rare dag, één om snel te vergeten

Kort geschreven … vandaag een dag met ontzettend veel emoties pfff 

Vandaag heb ik al gans de dag eigenlijk zero energie, praktisch gans de dag in bed gelegen omdat ik gewoon te moe was. Waarschijnlijk omdat ik vrijdag en gisteren toch veel te ver over mijn limiet ben geweest.

Rond 16 uur dan toch uit bed gekomen en wat buiten gaan zitten. Daar heb ik dan wat met de katten gespeeld. Met één kitten was ik heerlijk aan het spelen met wat visjes aan een stokje. Echt niets aan de hand, kwartiertje later zakte ze gewoon in elkaar. Gewoon uit het niets. Ik kon haar niet helpen, ze bleef maar stuipen krijgen. Natuurlijk weer zondag dus geen dierenarts die dadelijk kan komen. Nu loopt ze overal tegen, echt wel zielig. Hoop dat er snel iemand komt om haar te helpen.

Ik krijg nu ook amper mijn avondeten naar binnen, gewoon nog een beetje in shock dat ze uit het niets dit gekregen heeft. Gewoon door wat te spelen. Echt niet normaal, zo geschrokken ben ik. Ergens weet ik dat het niet mijn schuld is, maar toch heb ik het gevoel dat het WEL mijn schuld is omdat ik met haar aan het spelen was toen het gebeurde.

*keepsafelittlekitten*

Opeens om 18u07 ging dan ook nog mijn iPhone. Toen ik het door had, dat ik telefoon had, was ik natuurlijk te laat om op te nemen. Als je geen telefoon verwacht op een zondagavond, dan is het altijd wat verbaasd kijken en als ik het dan besef is het te laat. Het was al geen geheimnummer dus heb ik het even opgezocht via 1207.be. OMG, ik had dus wel beter opgenomen ! Wat bleek … het was iemand waar ik vorige week nog voor solliciteerde voor een job als verkoopster (18 uur). Nu voel ik me zeker rot dat ik niet heb opgenomen. Grrrrrr ! Een berichtje nalaten kon hij/zij niet want mijn inbox zit al weken vol. Echt wie belt er nu op een zondagavond nog iemand op voor een job ???
Morgen zijn ze gesloten dus zal het wachten zijn tot dinsdag, nog een paar dagen zonder antwoord wachten. Oh help !!!

PS: ik ben daar vrijdagochtend nog geweest als klant, hoop nu maar dat ik ook een goed indruk heb nagelaten :/ Stel dat ze me terug zien bij het gesprek en zoiets hebben van ‘oh het is de die van in de winkel’ *shock*
Aan de andere kant zou het wel goed zijn om terug ergens aan de slag te gaan, ook al had ik nog wel een paar weken rust kunnen gebruiken. Zeker nu ik mijn cursussen heb ontvangen.

Morgen nog een dag zonder plannen, maar dan kan ik rustig alles uitzoeken voor mijn afspraak met de vakbond op dinsdag. Ik moet echt al mijn vragen deftig hebben opgeschreven want anders vergeet ik weer de helft te vragen. Nog zoiets, voor die afspraak moet ik enkel aan het onthaal gaan zeggen dat ik een afspraak heb om dat uur, maar een contactpersoon kreeg ik niet. Dus heb een afspraak bij iemand waarvan ik al de naam niet weet. Ik weet ook trouwens nog niet hoe ik daar ter plekke moet raken vanaf Leuven Station, zorgen voor morgen 😉

Eerst kijken dat alles goed komt met mijn klein schatje ! *fingerscrossed* 😥

Lucy xx

 

RECEPT 1 … Wafels met Havermout

In mijn vorige shoppingblog las je misschien al dat ik gistermiddag tijdens mijn shopping pauze, wafels heb gebakken. Eigenlijk een heleboel wafels. Twee soorten … wafels op basis van havermout, en dan nog de standaard vanillewafels (met boter & suiker). Gezonde (voor mij) en de ongezonde voor de rest van de familie.

Via Coolblue had ik een nieuw wafelijzer besteld, want dat oude van hier thuis was eigenlijk niet meer bruikbaar om nog verder te bakken.
Gisterochtend in ontvangst genomen en ’s middags meteen wafels zitten bakken. Ik ben een ramp in het volgen van een recept en de juiste hoeveelheden, en dat was dit keer ook niet anders. Het recept voor de havermout wafels lukte vrij goed, maar het andere ging een beetje de mist in. Toen ik alles aan het mengen was, kwam ik er achter dat we hier geen suiker meer hadden en kwam nog zeker 500 gram te kort. Echt een mirakel dat ze van smaak wel erg goed waren.

Ik ga hier nu even mijn recept delen van de gezonde waffels, want ik wil eigenlijk alleen nog maar zoveel mogelijk gezonde dingen eten (om toch ook een beetje mijn huidige gewicht te behouden, ondanks de medicatie).

RECEPT Havermout Wafels

Ingrediënten (voor 15 hartvormige waffels)

  • 100 gram havermout
  • 525 ml amandelmelk
  • 3 eetlepels vloeibare honing
  • 1 zakje bakpoeder
  • 1 zakje vanillesuiker (enige echt suiker in het recept)
  • 3 eieren
  • neutrale olie (maïsolie, of dergelijk om het wafelijzer in te vetten voor het bakken

Dit is alles wat ik gebruikt heb in het recept, voor ik het heb afgewogen en afgemeten.

IMG_3627

Nodige materialen

  • blender (ik heb mijn Nutribullet gebruikt) om de havermout tot meel te maken
  • eetlepel
  • maatbeker voor de melk
  • keukenweegschaal
  • potjes om de havermout af te meten
  • kom om eiwit te kloppen
  • mengkom
  • mixer
  • spatel
  • wafelijzer (heb er eentje met 2 hartjesvormen gebruikt)
  • keuken borsteltje om het wafelijzer in te vetten, en kommetje om olie in te doen
  • kleine pollepel of andere lepel om het deeg uit te scheppen

Bereiding van de wafels

  1. Weeg eerst 300 gram havermout af in een kommetje.
  2. Doe deze havermout nu in de blender, en mix deze tot een meel
  3. Giet dit meel in de mengkom
  4. Voeg het zakje bakpoeder toe aan het havermout meel
  5. Splits de eidooier en het eiwit van de 3 eieren
  6. De 3 eidooiers doe je in de mengkom met het meel & het bakpoeder
  7. Het eiwit van de 3 eieren klop je stevig met een mixer
  8. Voeg de 525 ml amandelmelk doe aan het meel, bakpoeder en eidooiers
  9. Voeg nu 3 eetlepel vloeibare honing toe
  10. Tot slot voeg je nog het zakje vanillesuiker toe
  11. Klop alles tot een glad geheel
  12. Spatel nu het opgeklopte eiwit door het deegmengsel, voorzichtig dat het luchtig blijft
  13. Zet het wafelijzer aan, en laat het mengsel even verder rusten voor 5 minuutjes
  14. Met de olie smeer je nu beide kanten van het wafelijzer lichtjes in
  15. Neem de pollepel en doe een kleine hoeveelheid op het hete ijzer
  16. Bak de wafels een minuutje (afhankelijk van je wafelijzer)
  17. Doe dit nu voor de rest van je deeg

Na stap 12, zou je deeg er zo moeten uitzien…

IMG_3610

Eindresultaat van de wafeltjes, zo haal je er 15 uit het beslag.

IMG_3612

De wafels zijn bijvoorbeeld lekker met een stukje verse kiwi en met Ahornsiroop (mapplesirop). Zie foto’s hieronder …

SMAKELIJK !

IMG_3613

Ik hoop dat jullie ze ook lekker vinden !

Groetjes,

Lucy

Time for some SHOPPING

In een vorige blog gaf ik al aan dat ik gisteren ging shoppen. Helemaal voorbereid, en geen stress om tijdig thuis te zijn (want ik was toch alleen thuis). Eigenlijk stress was nergens voor nodig, het was overal redelijk rustig. Ik had eigenlijk wel erger verwacht vermits het de laatste dagen van de solden (in België) zijn.
Ik had al een extra half pilletje bij voor het geval het te zwaar ging zijn maar dat was nergens voor nodig.

Vrijdag 28 juli

Coolblue

Gistermorgen moest ik vroeg uit mijn bed want de koerier die mijn Coolblue pakje ging brengen, ging al langskomen vanaf 6u30 (tot 8u30). Ik had dat speciaal zo ingegeven om niet gans de dag te moeten wachten op mijn wafelijzer. Er waren namelijk nog dingen die ik gisteren wou doen. Als ze kunnen leveren in die twee uur, dan ging ik er van uit dat ze vroeg gingen komen. Helaas, dat was niet het geval.
Twee uur zitten wachten om uiteindelijk mijn pakje om 8u26 in ontvangst te nemen. Pfff, was echt niet zo leuk. Gelukkig had ik dan nog een kwartier om me klaar te maken om naar de bus te gaan. Dus dat viel gelukkig nog mee.

Torfs

Eerste halte was de oh zo bekende schoenwinkel Torfs. Ik heb er hier eentje op 15 minuten met de bus vandaan, dus dat was wel handig. Vooraf had ik al op de site gekeken naar de nieuwe collectie, en of mijn schoenen in voorraad waren in die winkel. Donderdagavond waren ze nog in voorraad, dus vol goede moed ging ik dan mijn schoenen zoeken in de winkel. Ik kon ze dus nog nergens vinden, zo irritant. Even gaan vragen aan een verkoopster, en die zei dat die nog in de stock zaten want eerst moesten de solden verkocht worden. Nu ja, omdat ik echt die schoenen wilde, is ze die toch gaan halen in de stock. Meteen de zwarte en de bruine Timberland genomen, zo moet ik over een paar maanden niet terug naar de winkel. Naar een winkel gaan en niet weten wat ik wil, lukt me totaal niet. Ik moet toch een idee hebben van wat ik wil.
Uiteindelijk na een half uurtje in de winkel stond ik al buiten met de schoenen, klaar om naar de volgende winkel te gaan.

Modemakers

Hier had ik vooraf al door dat ik een grote rekening ging krijgen bij het verlaten van de winkel. De afgelopen 6 maand ben ik maar liefst 20 kg afgevallen (die waren er allemaal bijgekomen door extra medicatie te nemen, en geef hier vooral de schuld aan Abilify). Dit dan in combinatie met altijd zin in suiker, maakte dat ik me echt ongelukkig begon te voelen.
Veel afvallen, betekent dan ook wel dat je eens nieuwe kleren verdient die goed passen. Meestal als ik naar de solden ga, koop ik vooral hun nieuwe collectie, en dat was gisteren ook het geval.
Na 5 minuutjes wandelen van de Torfs naar Modemakers, kwam ik in een winkel die net open was. Het was er dus nog erg rustig, gewoon ideaal om ook een rustig te kunnen kiezen.
Amper 25 minuten (inclusief het passen van een kleedje en twee broeken) stond ik al terug buiten. Aan de kassa stond de manager ook, samen met de verkoopster. Echt super lieve mensen ! Het voelde alsof ik er dagelijks kwam, de managers zei nog dat ik er goed uit zag, en dat het mooie kleren waren. Nu ja, mocht ook wel voor 345 euro !
Na deze 25 minuten weet ik het nu wel zeker … HIER WIL IK WERKEN !!!! Voltijds zou ik ook nog wel aankunnen in deze sfeer ! Ik ga er dus alles op alles zetten om te kunnen werken voor deze mensen!

En dan was het tijd om terug naar huis te gaan, om 11u15 stond ik al terug thuis. Echt bizar dat je zoveel geld kan uitgeven op nog geen 2 uur. Ik had er voor gespaard, en wist dat het een dure dag ging worden! En zo één keer per jaar mag dat ook eens. Het moeten niet altijd de koopjes via Zalando zijn.

Hier bleef het ook niet bij. Tijdens de middag eerst een 60 tal wafels gebakken met mijn nieuw toestel dat Coolblue ’s morgens nog geleverd had. Nadien kreeg ik opeens het idee om nog naar Leuven te gaan. Euhm, naar Leuven IKKE ??? Was bizar, omdat ik Leuven niet zo aangenaam vind om te lopen. Ik weet ook niet van waar opeens die drang kwam om naar Leuven te gaan. Maar Leuven is het toch geworden. *shocking*

Zara

In Leuven ging ik als eerste de drukste winkel der winkels binnen … de Zara. Zara tijdens de solden, is net het jachtseizoen dat geopend is. Iedereen jaagt net op hetzelfde, en geeft niet op tot de prooi gevonden is. Wel zo, was het gistermiddag ook.
Gelukkig de solden links laten liggen, en meteen naar de nieuwe collectie gegaan. Daar zag ik een kaki groen bloesje (meer een dunner vestje) dat ik absoluut moest hebben. Zoals het meeste bij Zara moest ik dit wel eerst even passen. Welcome in the Hell. Jammer genoeg was die S veel te groot, zelfs voor het losser model. Dus hop, terug de winkel in opzoek naar een XS, die dan natuurlijk ook nog gepast moest worden. Gelukkig was deze wel goed, en kon ik me druk gaan maken aan de kassa. Voor mij stond er een mama met haar dochter die haar aankopen wou splitsen in verschillende rekeningen, dat duurde verschrikkelijk lang (voor ze er uit waren met wat ze die spullen gingen betalen enzovoort). Ik ben rustig gebleven, en heb mijn pilletje niet moeten bovenhalen.

H&M

Net als Zara is H&M tijdens de solden een jachtgebied. Gelukkig wist ik wat ik moest hebben, en dat lag beneden dus moest geen uren zoeken. Even snel mijn grijze hoodie genomen (ik had er vorige keer in Oostende zo eentje gekocht, maar wou er graag nog een extra omdat die echt geweldig zit). Het is zo’n warme hoodie, maar eentje die niet irritant aanvoelt met de fleece aan de binnenkant. Ik word namelijk helemaal gek als ik in aanraking kom met fleece stoffen. Bah!
Aan de kassa was het ook lekker rustig, dus dat viel ook goed mee. Ik heb eigenlijk de indruk dat het vooral heel erg druk in de winkel daar is, maar nooit aan de kassa. Vorige keer kon je ook nauwelijks ergens door, maar aan de kassa was ook niemand.

Only

Nog een stop voor ik weer de bus op moest, was de winkel ONLY. Van dit merk had ik al veel gekocht bij Modemakers in de voormiddag, maar toch werd ik er naar toe getrokken. Hier heb ik nog een aantal spullen gevonden, en wat nette kleren om te gaan solliciteren. Altijd wel leuk om een gewoon net kleed te hebben zonder print en dat goed past.
Lang ben ik er niet binnen geweest, maar dat ligt vooral aan het feit dat het een kleine winkel is. Het enige wat me daar altijd stoort aan Only in Leuven is die muziek in de winkel. Die staat super hard, waardoor ik er altijd snel naar buiten wil. Echt niet leuk zo. Dat is ook een rede wat me tegengehouden heeft om voor de andere winkel van de groep Vero Moda te solliciteren. Hoewel ik dat merk ook geweldig vind, ik zou nooit een ganse dag in dat lawaai kunnen werken.

Tot zo ver mijn shopping dag van gisteren. Om half 5 was ik echt op en was het tijd om de bus terug te nemen. Echt wel raar dat ik gisteren zoveel energie had om zoveel verschillende dingen te doen.

Zaterdag 29 juli

Vandaag dus, ja het shoppen was dus eigenlijk nog niet gedaan na gisteren. Ja, als ik nog iets in mijn hoofd heb, dan moet ik dat ook nog hebben. Sorry, die drang is gewoon veel te groot.

Modemakers

Gisteren in de Modemakers wou ik een speciaal kraagje voor onder een trui te dragen (in de herfst) zodat het lijkt alsof je een jeansbloesje onder je trui aan hebt, maar eigenlijk is het niet zo. Dat wou ik gisteren ook speciaal kopen, maar eigenlijk is het daar in de winkel uit mijn gedachten gedaan dat ik dat wou hebben. Gisteravond thuis was had ik zo’n gevoel van ‘OH NEE, IK WOU NOG ZO’N KRAAGJE’. Dat moest ik dus vandaag nog gaan halen. Ok, het is maar een ‘stom’ kledingaccessoire maar toch het leek alsof ik niet zonder kon. Ik denk dat andere mensen hier wel makkelijker over raken, en het wel vergeten (en uiteindelijk misschien wel weken nadien nog eens gaan halen). Ik ? Ik moest het vandaag zo nodig hebben.
Daarnaast ook nog een paar gewone bloesje gekocht die er gisteren niet hingen. Ik had zowiezo van gisteren nog een korting van 30,20 euro dus dat was mooi meegenomen.

EN NU ?? Nu is het kledingshoppen even gedaan ! Echt ik ben (door nog naar Leuven te gaan op vrijdag) een beetje over budget gegaan, maar heb nu echt wel alle kleren voor de herfst inclusief schoenen (nieuwe handtas had ik al).

Conslusie

De energie die ik gisteren & vandaag (tot een uur geleden) had, was voor mij iets dat ik nauwelijks heb. Eigenlijk ben ik naar mijn gevoel ook duidelijk over mijn grenzen gegaan, zonder het eigenlijk te beseffen. Gewoon op automatische piloot door blijven gaan, omdat ik daar nog naar toe wilde gaan. Ook het feit dat ik anders gans de dag van 6u tot 20 uur alleen ging zitten, had er ook wel mee te maken.
Nu is de energie op, en is het tijd om mijn rust even te nemen. Alles staat nog in zakken, en dat zal (mij kennende) nog even zo blijven. Tot ik de moed heb gevonden om alles uit te pakken, en alles netjes te maken (en hun plek te geven).

Tijd dus om de perfecte spontane sollicitatiebrief verder af te werken en door te mailen naar Modemakers. Nadien gewoon hééééééél hard hopen dat er positief nieuws aan vast hangt!

Groetjes,

Lucy

Autisme & shoppen

Voor vele autisme gaan deze woorden niet samen. Dat kan ik goed begrijpen. Shoppen staat vaak samen met veel drukte, veel lawaai, te veel keuzes, te veel mensen, kleding passen die niet goed zit/voelt en nog vele andere emoties.

Sorry voor de lange tekst, maar hier is even mijn verhaal over hoe ik ontdekte wat shoppen was. Hoe het nu mijn passie is geworden maar eigenlijk vroeger steeds mijn nachtmerrie was.

Mode is niet altijd mijn passie geweest. Ik herinner me als kind dat ik vaak ik versleten kleding rondliep omdat ik deze kleding gewoon was. Die bezorgde me geen extra pijn aan mijn nek door het gevoel van het nieuwe embleem.
Ik was ook totaal niet op de hoogte van wat in de mode was, het interesseerde me ook gewoon niet op die leeftijd. Als kind had ik geen vrienden en stond ik altijd alleen op de speelplaats. Ik had mezelf dan ook wijsgemaakt dat als je geen mooie kleding draagt niemand je nog meer pijn kon doen. Echter dat was niet waar, dagelijks kreeg ik wel commentaar dat ik er bij liep als een sloddervos, enzovoort. Het deed pijn, en ik heb dus ook weinig foto’s van mijn kindertijd of tienerjaren (gelukkig bestonden er toen nog geen digitale camera’s of iPhones!). Eigenlijk toen ik moest gaan solliciteren, kwam de interesse dat ik me beter moest verzorgen. Ik ging dan ook al eens extra naar de H&M (andere winkel bestond toen niet meer), maar vond het nooit leuk. Ik kocht dan ook wat ik dacht dat wel neutraal ging zijn. Zwart, grijs of nog meer zwart. (snap eigenlijk nog altijd niet dat ze me ooit zo hebben aangenomen).

Het is dan vooral dat ik me ben beginnen af te vragen wat iemand anders droeg, wat iemand anders zou dragen. Ik ging ook meer mensen observeren, kleding dragen die ik op tv zag of in een advertentie. Beetje bij beetje begon ik me te kleden als een jonge vrouw van 21 (in plaats van de eeuwige tiener met versleten kledij). 

Shoppen geeft/gaf steeds een goed gevoel

Over de jaren heb ik mezelf eigenlijk aangeleerd dat shoppen een goed gevoel geeft. Wanneer ik me triest, onbegrepen of gewoon genegeerd voelde, dan ging ik shoppen. Tegen de drukte in de winkelstraten kon ik nooit (kan, want heb het daar nog steeds moeilijk mee), dus ik ging gewoon de naar een winkel die ik vooraf had voorgenomen om naar toe te gaan. Zo vermeed ik al een deel stress om een winkel te kiezen of uren van de ene naar de andere te lopen.
Echter eenmaal in de winkel, kwam heel die drukte op me af. Mijn hoofd begon pijn te doen, ik zag echt gele vlekken voor mijn ogen gewoon puur van de stress (want medisch was steeds alles in orde). Uit pure frustratie kocht ik dan gewoon alles wat ik mooi vond, zonder echt veel te passen (die moeite deed ik al niet meer).
Op mijn eerste werkplek ontdekte ik ook het hele online shoppen, en werd er meteen verslaafd aan. Ja, verslaafd een ander woord bestaat er eigenlijk niet voor. Ik kocht ook het ene naar het andere, het ene na het andere pakje werd dan thuis bezorgd (met soms op een dag wel  3 van dezelfde webshop). Het online klikken gaf me een goed gevoel, het uitpakken nadien ook … maar dan. Eigenlijk lag alles gewoon op een hoop want veel deed ik er niet mee. Ik moest ook op het werk dagelijks een uniform dragen dus veel kledij ging gewoon met prijskaartje in de kast. Sommige spullen heb ik pas jaren nadien ontdekt (zelfs nu kom ik nog van die stukken tegen in één of andere doos).
Eigenlijk is het best wel erg. Ik schaam me er ook wel voor dat ik zoveel geld eigenlijk gewoon vergooid heb door mijn frustraties met de wereld gewoon weg te shoppen in plaats van eerder hulp te zoeken voor mijn problemen die ik had met de wereld rondom me.
Gelukkig had ik toen nog geen besef van kredietkaarten dus in de schulden ben ik nooit gekomen. Alleen nooit echt gespaard voor iets dat ik echt wilde hebben of voor de toekomst. (nu ja, met sparen voor de toekomst heb ik het nu nog steeds moeilijk want dat is iets dat ik nog niet kan plaatsen). Heel het ‘later’ gebeuren zie ik wel als het echt zover is.

Te veel is te veel

Naast het shoppen ging de rest van mijn geld dan ook nog uit naar tripjes naar Parijs, Reims, Disneyland Parijs, en eigenlijk nog andere steden om te shoppen. (shame on me)
Ik leefde echt van dag tot dag. Nadat ik geen verlenging kreeg op mijn eerste job, en dus met heel de stress zat om snel iets nieuws te vinden (zonder geld kan je niet shoppen natuurlijk 😉 ). Uiteindelijk de eerste de beste job aangenomen, maar dat was eigenlijk totaal geen job voor mij. Dat ik het daar al twee jaar heb volgehouden is al een mirakel op zich. Tja, ik zat aan een rustige receptie met toegang tot internet. Dus wat doet iemand dan gans de dag … inderdaad shoppen. Er kwam maar geen eind aan. Zelfs te veel is te veel bestond niet. Shoppen was het enige wat me goed deed voelen. Ergens wist ik wel dat het slecht ging, maar kon er nooit over praten met iemand. Uiteindelijk daar ontslag genomen omdat ik snel ergens anders werk vond (ik was het daar beu op die werkplek en het ging echt super slecht). Nu weet ik dat dit door mijn autisme komt, en dat een job als receptioniste dan een pure marteling is. Tja, nu weet ik dat !

Nieuwe job … oh help !

Die nieuwe job in Brussel deed ook niets goed aan mijn verslaving tegen het shoppen uit frustratie of angst of verdriet. Shoppen om mijn emoties te verbergen, om ze te verbijten, dat ging gewoon verder. Echter ging het wel van kwaad naar erger. Ik werd er gewoon ziek door. Ik heb uiteindelijk 2 jaar daar gewerkt, waarvan ik alles bij elkaar nog geen jaar er echt gewerkt heb. Zoveel ben ik daar ziek geweest of viel ik van de trap in het station van Brussel Zuid. Of ik had mezelf zoveel stress bezorgd dat ik de ene migraine aanval na de andere kreeg.
Uiteindelijk werd ik voor het testen van nieuwe medicatie voor migraine een week opgenomen in het ziekenhuis. Nu ja, testen van medicatie voor migraine helpt alleen als je ook echt migraine hebt, en geen hoofdpijnaanvallen krijgt door de stress. De dag voor ik naar huis mocht, ben ik dan ook ingestort toen de neuroloog (ze waren toen met 3!! ) langskom voor controle. Uiteindelijk na al die jaren toch mijn verhaal kunnen doen, aan iemand die ik kon vertrouwen. Hulp kwam er die ik nodig had.

Maanden later … diagnose autisme (shoppen gedaan ?)

Wel ja, maanden nadien (in een ander psychiatrisch ziekenhuis) kreeg ik dan de diagnose ‘autisme spectrum stoornis’. Al die maanden in het ziekenhuis heb ik toen niet kunnen shoppen. In plaats daarvan kon ik wel spreken over mijn problemen. Ik leerde er ook dat ik mijn emoties niet moest wegsteken door te gaan shoppen maar gewoon door te praten met iemand. Zo kwam ik bij mijn huidige psycholoog terecht, en nadien ook bij mijn huidige psychiater.
Het doet me nog steeds erg veel deugd om maandelijks even te kunnen gaan praten met iemand. Dit ook tijdens momenten dat ik me goed voel, dan heb ik toch nog die afspraak staan waar ik dan naar uitkijk om naar toe te gaan. Hoewel ik dan meestal maar een half uurtje nodig heb in plaats van een gans uur. Ik voel me er altijd beter door.
Het doet me dan ook altijd beseffen dat ik gewoon kan praten als iets me dwars zit, zonder de eerste de beste Zalando collectie leeg te kopen. Eigenlijk moet Zalando dat toch wel een beetje voelen dat ik niet maandelijks 10-tallen pakjes meer bestel.
Door al die therapie heb ik ook geleerd dat ik niet steeds al de duurste make-up en beauty producten moet hebben die ik toevallig gezien heb op YouTube. Zelf mijn merken ontdekken zonder af te gaan dat duur altijd beter is.

Impulsief shoppen is zo goed als verleden tijd, ik denk nu meer 2 keer na voor ik iets ga kopen. EN ik verkies nu ook om echt naar een winkel te gaan ipv van gewoon te klikken op het World wide Web.

Shoppen = mijn passie / Mode = mijn passie

Ik moet eerlijk bekennen op momenten dat ik me slecht voel (zoals een paar weken geleden) dan heb ik nog problemen om niet te veel geld uit te geven aan dingen die ik niet nodig heb. Dat blijft echt wel een punt om aan te werken voor de toekomst. Ik moet dan echt andere dingen doen dan online te gaan shoppen.
Al moet ik wel toegeven … ik koop wel alleen maar de dingen meer die ik mooi vind, die me passen, die bij mijn kledingstijl passen enzovoort. Het is niet zo dat ik gewoon koop wat ik nog wil gewoon omdat ik dat happy moment wil ervaren van het kopen. Dus in dat opzicht is het al veel gebeterd.

Mode is nu mijn passie geworden. Ik heb inmiddels een diploma Mode Adviseur, en ik vind het geweldig als er familie mij om raad vraagt als ze in de winkel staan of me meevragen om iets te gaan kopen. Ondanks de drukte in de winkels, vind ik het leuk om eens naar een winkel te gaan met iemand & te shoppen voor iemand. Vroeger moest ik steeds alleen gaan, wat het dan eigenlijk nog erger maakt om veel geld uit te geven.

Nu volg ik nog een extra studie als mode styliste en visual merchadiser, en hoop ik ergens een job in een kledingwinkel te kunnen doen als adviseur/verkoopster/visual merchandiser. Stel dat ik dat omwille van mijn autisme niet deeltijds kan doen, dan wil ik iets doen met mode als freelancer of zo. Ergens een dagje in de week werken voor een winkel of voor een kledingketen. Advies geven of zo.
Ik merk van mezelf dat ik me veel zelfzeker voel als ik andere kan vertellen over mijn mode passie. OK, ik heb nu ook weer niet de ambitie om een twee Jani of Lien De Gol te worden maar toch mode spreekt me gewoon aan.
Dus wees voorbereid … vraag je mij om advies over kleding, zorg dan dat je een paar uur vrij hebt.
Eén ding is zeker, ik ga zeker niet bij de pakken blijven zitten als ik geen 18 uur deeltijds kan werken zonder enige vorm van tegemoetkoming. Dan is het maar tegemoetkoming en advies geven als freelancer of gewoon als online adviseur of dergelijk. Ik vind mijn weg dan wel.

Vrijdag = SHOPPING DAG

Nu vrijdag heb ik al weken gepland als een dag om te gaan shoppen. Niet naar een drukte stad of zo, maar gewoon hier in de buurt. Ik ga ook maar naar één winkel toe, eentje waar ik me het meest rustig voel & waar ze steeds alles verkopen wat ik mooi vind (en wat helemaal mijn stijl is). Dus daar ga ik vrijdag eerst naar toe voor ik hen die vrijdagmiddag mijn spontane sollicitatie door ga mailen. JA, ik heb er over nagedacht, en het lijkt me gewoon beter om eerst te gaan shoppen en dan pas te mailen. Ik mag er niet aandenken dat ik daar in de winkel iets zou opvangen van een spontane sollicitatie tussen één van die collega’s.

 

Conclusie … als je zelf al doorhebt dat je fout bezig bent, is het vooral belangrijk om hulp te zoeken en er over te praten. Gefrustreerd blijven rondlopen met je problemen maakt het alleen maar erger. Ooit komt er dan een moment dat je niet meer terug kan, omdat je problemen zo groot zijn geworden. EEN raad dus … gebruik shoppen niet als een manier om je beter te voelen, ga alleen shoppen als je nieuwe dingen nodig hebt of als je andere kleding of zaken aan vervanging te zijn.

En dan nu nog een tip die ik zelf ook hard nodig heb … Ik kan deze tip alleen maar doorgeven, ze zelf toepassen is onmogelijk. Misschien als ik ooit verhuis en geen plek meer heb om 4 kleerkasten te vullen.

Als je een jaar iets niet meer gedragen hebt, of niet meer gebruikt hebt, dan is dat een teken dat je ook zonder dat kledingstuk of dat item kan leven. Het terugvinden en er dan afscheid van nemen in niet gemakkelijk. Je moet je dan maar afvragen ‘wanneer droeg ik dit voor het laatst’ of ‘ga ik dit ooit nog gebruiken’. Meestal moet je antwoord schuldig blijven. Je kan je ook altijd afvragen of je echt gelukkig wordt als je het gaat bijhouden. Maakt dit item je intens gelukkig of ben je ook gelukkig zonder dat je dit in je kast hebt liggen. 

–> dit hebben ze al zo vaak als tip meegegeven (zelfs in het psychiatrisch ziekenhuis en psycholoog), maar toch kan ik dit echt niet toepassen. Ik kan zelfs geen afscheid nemen van kapotte kleding of tekenmateriaal dat echt op is. Een regel in de cursus ‘mode adviseur’ was ook deze. Hier is bij mij dus duidelijk ook nog wat werk aan de winkel 😮

Stijlvol, maar er zijn ook uitzonderingen

Ja, 95 % van de tijd weet ik wat het is om stijlvol door de dag te komen. Die andere 5% ben ik dan even alle moderegels vergeten. Eigenlijk per ongeluk vergeten, gewoon omdat ik anders niet serieus genomen wordt als iemand met autisme (met een beperking die hulp nodig heeft). Vaak denken mensen niet na, en als ze je zien in normale kleding dan geven ze je nog al makkelijk de uitleg ‘het valt allemaal toch mee, jij ziet er goed uit’. Dus ja, in sommige gevallen (buiten als ik in een depressie in de zetel hang) draag ik alleen nog een zwarte broek en een zwarte hoodie (het liefst van al met de kap over mijn hoofd dichtgetrokken). Eigenlijk wel erg maar anders wordt je in mijn ogen niet serieus genomen als je een probleem hebt. De eerste indruk is de eerste indruk die telt hier in België. Jammer genoeg niet alleen voor sollicitatiegesprekken zo maar ook als je op controle moet, naar een speciale instantie, VDAB en dergelijk.

Grote dank aan Tistje hier op WordPress, dat ik mijn verhaal in verband met mijn passie voor mode ook eens kwijt kon. Mode was niet altijd liefde op het eerste gezicht, maar ben blij dat ik me er nu wel door kan uiten, en dat ik kan zijn wie ik ben.

Wat jullie ook doen … always keep smiling !

Groetjes Lucy xx

Zoveel plannen, maar…

Ik heb sinds kort een To-do lijstje klaarliggen waar ik alles op in vul wat ik nog moet doen die dag, die week. Het lijstje wordt met de dag langer en langer. Voor vandaag wilde ik ook wat dingen afwerken en mails verstuurd krijgen maar … vandaag is het zo’n dag dat het me niet lukt.
Mijn hoofd wil niet mee, ik ben doodop, en voel me zo uitgeput.

Het rare is dat er nu geen aanleiding is geweest om me zo te voelen. Ik heb me de afgelopen dagen rustig gehouden, heb niet veel gedaan, voldoende rust gezocht & toch voel ik me uitgeput.

Enige boosdoener die ik kan bedenken is al de stress die ik ervaar met het zoeken naar een oplossing om deeltijds te gaan werken vanaf september. Echt zo’n stress met al die mails beantwoorden waarin alleen staat dat je naar hen persoonlijk moet komen. Dus weer afspraken maken, dagen vol plannen voor volgende week.

Ergens geeft dit me wel een soort druk, waardoor ik ongewild (en zonder het echt te voelen) toch weer boven mijn grenzen aan het leven ben. Ik wil weer te veel doen, maar ja … ik wil gewoon antwoorden op mijn vragen.

Vandaag staat er nu dus niet veel op het programma, buiten even een gezonde pizza maken. Misschien dan ook nog even wat verder werken aan die sollicitatiebrief waar ik het in de blog van gisteren al over had. Ik wil ietsje te veel dat het perfect is, daarom durfde ik hem nog niet versturen. Perfectionistisch tot en met *zucht*

Groetjes & fijne dag !

Lucy xx

Zomer 2017

Ok, ik ben geen handige Harry op het gebied van foto’s nemen. Ik heb zelfs al een paar jaar geen fototoestel meer 😮
Toch kan ik er wel van genieten om zo nu en dan wat foto’s te maken met mijn iPhone of iPod.

Vooral foto’s die verband houden met de seizoen of mijn huisdieren vind ik wel leuk om te nemen. Hoewel het lastig is om mijn poesjes op een deftige foto te krijgen, echt fotogeniek zijn ze jammer genoeg niet. Van zodra ze mijn iPhone zien, draaien ze zich om. Ze hebben me al door, denk ik.

Hier een paar foto’s van de mooie zonnebloemen uit de tuin.

 

IMG_3583

 

Seizoenen

Ik heb eigenlijk mijn hart verloren aan Amerika, en dan vooral de staat Florida. Ik zou het echt geweldig vinden om daar een lange periode te verblijven. Echter ik zou het dan ontzettend moeilijk hebben dat het continue warm is, en dat er geen seizoen meer zijn zoals hier. Ik ben echt wel iemand die elk seizoen nodig heeft. In 2015 nog eind oktober/november naar Florida geweest, en daar heb ik dus wel een stuk van de herfst gemist omdat het daar zo warm was. Het was echt zomer, maar dan in de herfst. Het was dan ook raar om Halloween en Kerstdecoratie te zien, terwijl ik rondliep in een korte short.

Dat zijn zo’n veranderingen die ik echt wel jaar nodig heb, terwijl ik veranderingen anders gewoon uit de weg ga. Het veranderen van de seizoen, daar kan ik zo van genieten. Nu het volop zomer is (nu ja, echt zomer is het buiten niet echt met al die regen) , kijk ik nu wel uit naar de herfst. Zo het moment dat de eerste herfstcollecties in de winkel komen, de nieuwe schoenen die in de winkel komen. JAAA, dat vind ik nou echt leuk.

Ook de winter heeft zijn charmes, gewoon lekker onder een dekentje naar een film kijken. Niemand die het erg vind als je gewoon een dag (of een paar dagen) gewoon binnen blijft. Je kan dan makkelijk zeggen, het is te koud om naar buiten te gaan.

Mijn droom is ooit naar Amerika te verhuizen, maar dan ga ik echt wel verhuizen naar het Noordelijke deel van Amerika zodat ik toch nog het gevoel heb dat er seizoenen zijn. Ergens zo in de buurt van Boston zou wel leuk zijn, want dat is een prachtige stad. Stel je voor dat ik het helemaal gehad zou hebben met het leven hier en de dagelijkse sleur van werk enzovoort … dan denk ik dat ik op termijn wel verhuis naar Sydney (Nova Scotia) Canada. Dat eiland heeft vorig jaar echt mijn hart gestolen zoals Florida.

Voor nu genieten van de ‘euhm’ mooie zomerdagen die nog gaan komen, al ziet het er voor de rest van de week niet veel belovend uit.

Veel groetjes,

Lucy xx

Always Keep Smiling !!

Mijn zoektocht naar werk …

Mijn zoektocht naar werk … frustratie

Vorige week schoot ik dus opeens in paniek toen ik zag dat je als deeltijds werkende maar 1/3 of minder mag verdienen dan iemand met een normaal loon.
Veel instanties geraadpleegd, maar van niemand al een duidelijk antwoord ontvangen. Misschien komt het wel door de vakantie, of toch dat hoop ik.
Tegen geen duidelijkheid krijgen, daar heb ik het zo lastig mee.

Hulplijnen

DG Personen met een Handicap

Een eerste mail die ik stuurde naar DG personen met een handicap, is tot op vandaag nog onbeantwoord gebleven. Hoewel er staat dat je binnen de 10 dagen antwoord terug zou moeten krijgen. Dus hier moet ik nog even op wachten

Vakbond

Sinds maart dit jaar ben ik ingeschreven bij een vakbond. De eerste keer in gans mijn leven dat ik me inschreef bij een vakbond. Dit was naar aanleiding van het collectief ontslag dat ging volgen op mijn vorig werk. Het leek me toen wel goed om ergens terecht te kunnen met je vragen.
Alleen als je vragen hebt, moet je ook even wachten op antwoord blijkbaar.

Outplacement

Vorige week ook even mijn verhaal gedaan bij het outplacement dat ik moet volgen. Nu is het wachten tot volgende week om te kijken of zij nieuws heeft.
Ik hoop in de tussentijd toch ook zelf nog wat antwoorden te krijgen op de mails die ik stuurde.

VDAB – dienst arbeidsbeperking

Via mijn loopbaan bij de VDAB kan je al ingeven dat je een arbeidsbeperking hebt, dit zou dan voor bedrijven als zichtbare informatie komen. Echter hier heb ik nog niets van gemerkt. Integendeel ! Het ene interimkantoor na het andere belt (of stuurt me mails omdat mijn telefooninbox vol zit) voor jobs die eigenlijk voor iemand met autisme niet haalbaar zijn. Ik vraag me dus ook sterk af of die informatie van ‘autisme spectrum stoornis’ wel goed is verschenen op mijn profiel.
Via de VDAB krijg ik ook dagelijks mails met een voorstel voor een job. Tot mijn verbazing zijn dit jobs die totaal niet in mijn profiel passen. Zo kreeg ik vandaag mails voor onder andere werfleider (inspectuur van een een werf in opbouw). Alsof ik wat ken van technische termen, technische fiches, technische benamingen enzovoort.

VDAB – dienst arbeidsbeperking ( de hulplijn)

Daarnet nog even naar de dienst voor arbeidsbeperking gemaild. Eigenlijk ongeveer dezelfde vragen gesteld als bij de vakbond ‘wat als ik deeltijds ga werken?’.
Ik hoop dat ik hier sneller een antwoord van krijg, zodat ik ook weet waar ik sta. Zodat ik ook effectief op zoek kan naar een job. Nu zie ik wel jobs staan, maar als het dan te veel uren zijn dan is het ook zonde. Een uitnodiging krijgen voor een gesprek is dan wel al een goede oefening voor als ik ergens aan de slag wil nadien. Stel dat ik dan wel de job zou krijgen dan vind ik het wel zonde om te moeten zeggen dat ik deze niet ga kunnen doen wegens mijn autisme. Dat komt dan ook verkeerd over vind ik, en je verdoet er hun tijd ook mee.

Vacature

Ondanks dat ik veel onzekerheden heb op dit moment heb ik vorige week toch al een sollicitatiemail gestuurd naar een winkelketen. Het gaat over een job van 18 uur per week verdeeld over 4 dagen. Momenteel is het maar een 15 minuten met de bus, vanaf eind dit jaar (als ik verhuis) is het nog maar 15 minuten met de fiets.
Ja, ok het gaat moeilijk zijn om naar een gesprek te gaan als je nog niet veel informatie rijker bent. Het gaat dan vooral moeilijk zijn om achteraf te job te moeten laten schieten (als ik ze krijg), omdat het niet past in de 1/3 regeling van DG Personen met een Handicap.

Toch blijf ik niet bij de pakken zitten. Terwijl ik deze blog schrijf, ben ik ook aan het nadenken over een sollicitatiebrief die ik aan het schrijven ben voor een job in een kledingwinkel. Het gaat over een spontane sollicitatie vermits de kledingketen momenteel geen vacature heeft openstaan. Wie niet waagt, niet wint. Ik ga er wel in vermelden dat ik zowel op zoek ben naar een deeltijdse job, maar ook naar een voltijdse job. Een voltijdse job ??? Ja, inderdaad. Dat is de ENIGE kledingwinkel waar ik graag kom, waar ik echt nog makkelijk een uur kwijt ben als ik iets nodig heb, maar ik rustig kan rondlopen, waar niemand me om de vijf minuten komt lastig vallen of ik iets nodig heb, waar ik eigenlijk gewoon (in de drukte) rust vind. Het zou dan ook een droomjob zijn om daar aan de slag te gaan. Het is dan ook maar 10 minuutjes met de fiets, dus die chaos om thuis te raken vermijd ik ook. Het is een aangename winkel, geen rommelboel zoals ketens als C&A, Zara en dergelijk. Gewoon een deftige winkel.

Cursussen

Vandaag kreeg ik ook het bericht dat mijn vorige werkgever mijn cursussen heeft betaald, en dat deze morgen verzonden worden met de post. Oh, ik kijk er al naar uit om ze te ontvangen en te starten met lezen in deze cursussen. Het zijn er twee maar ik denk dat ik toch ga starten met de cursus van Visual Merchandiser. Ik heb al een diploma ‘mode adviseur’ en stylist ligt in die aard dus die cursus gaat niet zo zwaar zijn op het gebied van leerstof als Visual Merchandising (wat wel helemaal nieuw is voor mij).

Vooruit, niet blijven stil staan

Ondanks dat ik het moeilijk heb om me aan te passen met het niets doen, kijk ik wel uit naar de toekomst. De afgelopen dagen wat minder, omdat ik nu weer even leef in onzekerheid over het aantal uren dat ik mag werken. De voorbije maanden/weken wou ik niet solliciteren en moest ik eerst verlost raken van mijn depressie. Nu wil ik terug werk vinden, houdt die onzekerheid me wel wat tegen.

 

Tijd om te stoppen met schrijven aan deze blog, en tijd om me terug wat te focussen op het schrijven van mijn sollicitatiebrief. Op deze manier gaat die vandaag nog niet per mail verstuurd kunnen worden.
De mail wil ik wel verstuurd krijgen vandaag of morgen. Komende vrijdag wil ik even gaan shoppen in die winkel (op zoek naar de nieuwe herfstcollectie), en dan wil ik daar het liefst van al niet herkend worden als het meisje van de sollicitatie. Huhm, misschien moet ik wachten tot vrijdagmiddag om de mail te verzenden *justincase*. Het is misschien wat veiliger, stel je voor dat ik daar een verkeerde indruk geef (of te veel geld uitgeef, of alles weer netjes hangt wat iemand van het personeel net deed).
Euhm, tja misschien is de korte pijn dan toch nog het beste! Ik ga er gewoon voor, kans is klein dat die store manager me met roos haar gaat herkennen want op de foto op mijn cv heb ik nog gewoon lichtbruin (ongekleurd) haar (en ook een stuk korter dan nu). Ja ja ja, ze vragen om een recente foto maar met een foto met roos haar maak ik nu niet meteen de juiste indruk als ze hun mail openen.

Genoeg geschreven hier ! Tot de volgende !

Groetjes, Lucy

Keep smiling every day !!! Stay positive and be happy even when feeling a bit down !