Autisme & shoppen

Voor vele autisme gaan deze woorden niet samen. Dat kan ik goed begrijpen. Shoppen staat vaak samen met veel drukte, veel lawaai, te veel keuzes, te veel mensen, kleding passen die niet goed zit/voelt en nog vele andere emoties.

Sorry voor de lange tekst, maar hier is even mijn verhaal over hoe ik ontdekte wat shoppen was. Hoe het nu mijn passie is geworden maar eigenlijk vroeger steeds mijn nachtmerrie was.

Mode is niet altijd mijn passie geweest. Ik herinner me als kind dat ik vaak ik versleten kleding rondliep omdat ik deze kleding gewoon was. Die bezorgde me geen extra pijn aan mijn nek door het gevoel van het nieuwe embleem.
Ik was ook totaal niet op de hoogte van wat in de mode was, het interesseerde me ook gewoon niet op die leeftijd. Als kind had ik geen vrienden en stond ik altijd alleen op de speelplaats. Ik had mezelf dan ook wijsgemaakt dat als je geen mooie kleding draagt niemand je nog meer pijn kon doen. Echter dat was niet waar, dagelijks kreeg ik wel commentaar dat ik er bij liep als een sloddervos, enzovoort. Het deed pijn, en ik heb dus ook weinig foto’s van mijn kindertijd of tienerjaren (gelukkig bestonden er toen nog geen digitale camera’s of iPhones!). Eigenlijk toen ik moest gaan solliciteren, kwam de interesse dat ik me beter moest verzorgen. Ik ging dan ook al eens extra naar de H&M (andere winkel bestond toen niet meer), maar vond het nooit leuk. Ik kocht dan ook wat ik dacht dat wel neutraal ging zijn. Zwart, grijs of nog meer zwart. (snap eigenlijk nog altijd niet dat ze me ooit zo hebben aangenomen).

Het is dan vooral dat ik me ben beginnen af te vragen wat iemand anders droeg, wat iemand anders zou dragen. Ik ging ook meer mensen observeren, kleding dragen die ik op tv zag of in een advertentie. Beetje bij beetje begon ik me te kleden als een jonge vrouw van 21 (in plaats van de eeuwige tiener met versleten kledij). 

Shoppen geeft/gaf steeds een goed gevoel

Over de jaren heb ik mezelf eigenlijk aangeleerd dat shoppen een goed gevoel geeft. Wanneer ik me triest, onbegrepen of gewoon genegeerd voelde, dan ging ik shoppen. Tegen de drukte in de winkelstraten kon ik nooit (kan, want heb het daar nog steeds moeilijk mee), dus ik ging gewoon de naar een winkel die ik vooraf had voorgenomen om naar toe te gaan. Zo vermeed ik al een deel stress om een winkel te kiezen of uren van de ene naar de andere te lopen.
Echter eenmaal in de winkel, kwam heel die drukte op me af. Mijn hoofd begon pijn te doen, ik zag echt gele vlekken voor mijn ogen gewoon puur van de stress (want medisch was steeds alles in orde). Uit pure frustratie kocht ik dan gewoon alles wat ik mooi vond, zonder echt veel te passen (die moeite deed ik al niet meer).
Op mijn eerste werkplek ontdekte ik ook het hele online shoppen, en werd er meteen verslaafd aan. Ja, verslaafd een ander woord bestaat er eigenlijk niet voor. Ik kocht ook het ene naar het andere, het ene na het andere pakje werd dan thuis bezorgd (met soms op een dag wel  3 van dezelfde webshop). Het online klikken gaf me een goed gevoel, het uitpakken nadien ook … maar dan. Eigenlijk lag alles gewoon op een hoop want veel deed ik er niet mee. Ik moest ook op het werk dagelijks een uniform dragen dus veel kledij ging gewoon met prijskaartje in de kast. Sommige spullen heb ik pas jaren nadien ontdekt (zelfs nu kom ik nog van die stukken tegen in één of andere doos).
Eigenlijk is het best wel erg. Ik schaam me er ook wel voor dat ik zoveel geld eigenlijk gewoon vergooid heb door mijn frustraties met de wereld gewoon weg te shoppen in plaats van eerder hulp te zoeken voor mijn problemen die ik had met de wereld rondom me.
Gelukkig had ik toen nog geen besef van kredietkaarten dus in de schulden ben ik nooit gekomen. Alleen nooit echt gespaard voor iets dat ik echt wilde hebben of voor de toekomst. (nu ja, met sparen voor de toekomst heb ik het nu nog steeds moeilijk want dat is iets dat ik nog niet kan plaatsen). Heel het ‘later’ gebeuren zie ik wel als het echt zover is.

Te veel is te veel

Naast het shoppen ging de rest van mijn geld dan ook nog uit naar tripjes naar Parijs, Reims, Disneyland Parijs, en eigenlijk nog andere steden om te shoppen. (shame on me)
Ik leefde echt van dag tot dag. Nadat ik geen verlenging kreeg op mijn eerste job, en dus met heel de stress zat om snel iets nieuws te vinden (zonder geld kan je niet shoppen natuurlijk 😉 ). Uiteindelijk de eerste de beste job aangenomen, maar dat was eigenlijk totaal geen job voor mij. Dat ik het daar al twee jaar heb volgehouden is al een mirakel op zich. Tja, ik zat aan een rustige receptie met toegang tot internet. Dus wat doet iemand dan gans de dag … inderdaad shoppen. Er kwam maar geen eind aan. Zelfs te veel is te veel bestond niet. Shoppen was het enige wat me goed deed voelen. Ergens wist ik wel dat het slecht ging, maar kon er nooit over praten met iemand. Uiteindelijk daar ontslag genomen omdat ik snel ergens anders werk vond (ik was het daar beu op die werkplek en het ging echt super slecht). Nu weet ik dat dit door mijn autisme komt, en dat een job als receptioniste dan een pure marteling is. Tja, nu weet ik dat !

Nieuwe job … oh help !

Die nieuwe job in Brussel deed ook niets goed aan mijn verslaving tegen het shoppen uit frustratie of angst of verdriet. Shoppen om mijn emoties te verbergen, om ze te verbijten, dat ging gewoon verder. Echter ging het wel van kwaad naar erger. Ik werd er gewoon ziek door. Ik heb uiteindelijk 2 jaar daar gewerkt, waarvan ik alles bij elkaar nog geen jaar er echt gewerkt heb. Zoveel ben ik daar ziek geweest of viel ik van de trap in het station van Brussel Zuid. Of ik had mezelf zoveel stress bezorgd dat ik de ene migraine aanval na de andere kreeg.
Uiteindelijk werd ik voor het testen van nieuwe medicatie voor migraine een week opgenomen in het ziekenhuis. Nu ja, testen van medicatie voor migraine helpt alleen als je ook echt migraine hebt, en geen hoofdpijnaanvallen krijgt door de stress. De dag voor ik naar huis mocht, ben ik dan ook ingestort toen de neuroloog (ze waren toen met 3!! ) langskom voor controle. Uiteindelijk na al die jaren toch mijn verhaal kunnen doen, aan iemand die ik kon vertrouwen. Hulp kwam er die ik nodig had.

Maanden later … diagnose autisme (shoppen gedaan ?)

Wel ja, maanden nadien (in een ander psychiatrisch ziekenhuis) kreeg ik dan de diagnose ‘autisme spectrum stoornis’. Al die maanden in het ziekenhuis heb ik toen niet kunnen shoppen. In plaats daarvan kon ik wel spreken over mijn problemen. Ik leerde er ook dat ik mijn emoties niet moest wegsteken door te gaan shoppen maar gewoon door te praten met iemand. Zo kwam ik bij mijn huidige psycholoog terecht, en nadien ook bij mijn huidige psychiater.
Het doet me nog steeds erg veel deugd om maandelijks even te kunnen gaan praten met iemand. Dit ook tijdens momenten dat ik me goed voel, dan heb ik toch nog die afspraak staan waar ik dan naar uitkijk om naar toe te gaan. Hoewel ik dan meestal maar een half uurtje nodig heb in plaats van een gans uur. Ik voel me er altijd beter door.
Het doet me dan ook altijd beseffen dat ik gewoon kan praten als iets me dwars zit, zonder de eerste de beste Zalando collectie leeg te kopen. Eigenlijk moet Zalando dat toch wel een beetje voelen dat ik niet maandelijks 10-tallen pakjes meer bestel.
Door al die therapie heb ik ook geleerd dat ik niet steeds al de duurste make-up en beauty producten moet hebben die ik toevallig gezien heb op YouTube. Zelf mijn merken ontdekken zonder af te gaan dat duur altijd beter is.

Impulsief shoppen is zo goed als verleden tijd, ik denk nu meer 2 keer na voor ik iets ga kopen. EN ik verkies nu ook om echt naar een winkel te gaan ipv van gewoon te klikken op het World wide Web.

Shoppen = mijn passie / Mode = mijn passie

Ik moet eerlijk bekennen op momenten dat ik me slecht voel (zoals een paar weken geleden) dan heb ik nog problemen om niet te veel geld uit te geven aan dingen die ik niet nodig heb. Dat blijft echt wel een punt om aan te werken voor de toekomst. Ik moet dan echt andere dingen doen dan online te gaan shoppen.
Al moet ik wel toegeven … ik koop wel alleen maar de dingen meer die ik mooi vind, die me passen, die bij mijn kledingstijl passen enzovoort. Het is niet zo dat ik gewoon koop wat ik nog wil gewoon omdat ik dat happy moment wil ervaren van het kopen. Dus in dat opzicht is het al veel gebeterd.

Mode is nu mijn passie geworden. Ik heb inmiddels een diploma Mode Adviseur, en ik vind het geweldig als er familie mij om raad vraagt als ze in de winkel staan of me meevragen om iets te gaan kopen. Ondanks de drukte in de winkels, vind ik het leuk om eens naar een winkel te gaan met iemand & te shoppen voor iemand. Vroeger moest ik steeds alleen gaan, wat het dan eigenlijk nog erger maakt om veel geld uit te geven.

Nu volg ik nog een extra studie als mode styliste en visual merchadiser, en hoop ik ergens een job in een kledingwinkel te kunnen doen als adviseur/verkoopster/visual merchandiser. Stel dat ik dat omwille van mijn autisme niet deeltijds kan doen, dan wil ik iets doen met mode als freelancer of zo. Ergens een dagje in de week werken voor een winkel of voor een kledingketen. Advies geven of zo.
Ik merk van mezelf dat ik me veel zelfzeker voel als ik andere kan vertellen over mijn mode passie. OK, ik heb nu ook weer niet de ambitie om een twee Jani of Lien De Gol te worden maar toch mode spreekt me gewoon aan.
Dus wees voorbereid … vraag je mij om advies over kleding, zorg dan dat je een paar uur vrij hebt.
Eén ding is zeker, ik ga zeker niet bij de pakken blijven zitten als ik geen 18 uur deeltijds kan werken zonder enige vorm van tegemoetkoming. Dan is het maar tegemoetkoming en advies geven als freelancer of gewoon als online adviseur of dergelijk. Ik vind mijn weg dan wel.

Vrijdag = SHOPPING DAG

Nu vrijdag heb ik al weken gepland als een dag om te gaan shoppen. Niet naar een drukte stad of zo, maar gewoon hier in de buurt. Ik ga ook maar naar één winkel toe, eentje waar ik me het meest rustig voel & waar ze steeds alles verkopen wat ik mooi vind (en wat helemaal mijn stijl is). Dus daar ga ik vrijdag eerst naar toe voor ik hen die vrijdagmiddag mijn spontane sollicitatie door ga mailen. JA, ik heb er over nagedacht, en het lijkt me gewoon beter om eerst te gaan shoppen en dan pas te mailen. Ik mag er niet aandenken dat ik daar in de winkel iets zou opvangen van een spontane sollicitatie tussen één van die collega’s.

 

Conclusie … als je zelf al doorhebt dat je fout bezig bent, is het vooral belangrijk om hulp te zoeken en er over te praten. Gefrustreerd blijven rondlopen met je problemen maakt het alleen maar erger. Ooit komt er dan een moment dat je niet meer terug kan, omdat je problemen zo groot zijn geworden. EEN raad dus … gebruik shoppen niet als een manier om je beter te voelen, ga alleen shoppen als je nieuwe dingen nodig hebt of als je andere kleding of zaken aan vervanging te zijn.

En dan nu nog een tip die ik zelf ook hard nodig heb … Ik kan deze tip alleen maar doorgeven, ze zelf toepassen is onmogelijk. Misschien als ik ooit verhuis en geen plek meer heb om 4 kleerkasten te vullen.

Als je een jaar iets niet meer gedragen hebt, of niet meer gebruikt hebt, dan is dat een teken dat je ook zonder dat kledingstuk of dat item kan leven. Het terugvinden en er dan afscheid van nemen in niet gemakkelijk. Je moet je dan maar afvragen ‘wanneer droeg ik dit voor het laatst’ of ‘ga ik dit ooit nog gebruiken’. Meestal moet je antwoord schuldig blijven. Je kan je ook altijd afvragen of je echt gelukkig wordt als je het gaat bijhouden. Maakt dit item je intens gelukkig of ben je ook gelukkig zonder dat je dit in je kast hebt liggen. 

–> dit hebben ze al zo vaak als tip meegegeven (zelfs in het psychiatrisch ziekenhuis en psycholoog), maar toch kan ik dit echt niet toepassen. Ik kan zelfs geen afscheid nemen van kapotte kleding of tekenmateriaal dat echt op is. Een regel in de cursus ‘mode adviseur’ was ook deze. Hier is bij mij dus duidelijk ook nog wat werk aan de winkel 😮

Stijlvol, maar er zijn ook uitzonderingen

Ja, 95 % van de tijd weet ik wat het is om stijlvol door de dag te komen. Die andere 5% ben ik dan even alle moderegels vergeten. Eigenlijk per ongeluk vergeten, gewoon omdat ik anders niet serieus genomen wordt als iemand met autisme (met een beperking die hulp nodig heeft). Vaak denken mensen niet na, en als ze je zien in normale kleding dan geven ze je nog al makkelijk de uitleg ‘het valt allemaal toch mee, jij ziet er goed uit’. Dus ja, in sommige gevallen (buiten als ik in een depressie in de zetel hang) draag ik alleen nog een zwarte broek en een zwarte hoodie (het liefst van al met de kap over mijn hoofd dichtgetrokken). Eigenlijk wel erg maar anders wordt je in mijn ogen niet serieus genomen als je een probleem hebt. De eerste indruk is de eerste indruk die telt hier in België. Jammer genoeg niet alleen voor sollicitatiegesprekken zo maar ook als je op controle moet, naar een speciale instantie, VDAB en dergelijk.

Grote dank aan Tistje hier op WordPress, dat ik mijn verhaal in verband met mijn passie voor mode ook eens kwijt kon. Mode was niet altijd liefde op het eerste gezicht, maar ben blij dat ik me er nu wel door kan uiten, en dat ik kan zijn wie ik ben.

Wat jullie ook doen … always keep smiling !

Groetjes Lucy xx

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s