Klavertjes 

Een probleem van toen ik klein was, en met de jaren niet geminderd. 

Telkens als ik een struikje zie, moet ik ze allemaal 1 voor 1 bekijken. 


Vroeger als ik even naar het veld ging, moesten ze me steeds komen zoeken. Toen was er nog geen gsm dus uiteindelijk mocht ik gewoon niet meer naar het veld gaan alleen. 

Vorige week weer een paar uur verloren door te staren naar de klavertjes. Het moet er wel stom uit zien als er iemand me moest zien staan in de tuin. 

Vandaag ook weer … met al resultaat dat ik er net toch twee klavertjes vier gevonden heb. 


Hoop dat al die klavertjes vier nu ook eens geluk gaan brengen. Het mag wel eens gaan komen dit jaar! 

Op werkgebied (of de zoektocht naar een job) zit alles even vast. Ik probeer extra informatie te vinden over deeltijds werken en dan toch iets extra te krijgen om al de maandelijkse kosten te dekken. 

Zometeen nog wat mails sturen, en hopen dat er iemand me dan de juiste informatie kan bezorgen. 

Groetjes 

Lucy xx

Advertenties

Plan B

Ik heb een plan B nodig !!!

Het idee dat ik voor ogen had, de job die ik graag wilde doen, … lijkt allemaal een beetje in het water te vallen. Ik haalde er zoveel positieve energie de laatste weken dat ik eindelijk een doel heb dat ik kan volgen. Echter lijkt dat doel niet meteen haalbaar.

Oorspronkelijk plan

Ik ga nu dus starten met 2 cursussen, allebei met betrekking tot mode. Mijn plan was dan om nu een deeltijdse job te zoeken in een winkel en dan mijn studie te doen. Sinds vorige week kwam het opeens in me op, dat het waarschijnlijk niet gaat lukken. Stel ik ga 24 uur of 18 uur werken, dan ga ik waarschijnlijk nog te veel verdienen om recht te hebben op een bijkomende uitkering. Deeltijds werken zonder zo’n extra uitkering dat gaat zeker niet lukken. Rondkomen met 3/4 of zelfs de helft van hetgeen ik had, is echt een nachtmerrie. Een lening af te betalen is al 600 euro in de maand zonder al de extra medische kosten die ik nog heb.

Vanmiddag nog leuke commentaar gekregen dat mijn cv er best wel goed en origineel uitziet. Maar ja, wat ben ik met een origineel cv als ik niet eens kan gaan werken.

Een voltijdse job zoeken? Wel dan, zit ik binnen twee maanden weer volledig mentaal aan de grond. Ik heb al twee keer een opname kunnen vermijden, maar dan gaat het er echt wel van komen. Al die stress ga ik niet meer aankunnen om dag in dag uit naar het werk te gaan. Ik wil iets doen in een winkel, liefst eentje met kleding of schoenen (omdat daar nu eenmaal mijn passie ligt). Voltijds aan de slag gaan in zo’n winkel wordt weer een nachtmerrie. Ik mag er niet aandenken om daar echt 8 uur aan een stuk in die drukte te moeten staan.

Terug voltijds iets administratief? Dat is zeker geen optie. Het is wel ontzettend goed betaald, en had wel veel luxe. Toch, was ik nooit echt gelukkig, ging ik elke dag met hoofdpijn naar huis, werd ik misselijk op de trein of de bus naar huis enzovoort. Dat is dan ook geen leven. Zeker niet als ik denk aan de chaos waarin ik sinds november 2016 tem april 2017 heb moeten werken.

De moed zakt me terug wat in de schoenen. Via een Facebookgroep werd mijn angst dan ook nog groter.

Ik ga echt te veel verdienen als ik 18 uur per week aan de slag ga. Zeker omdat ik voorlopig nog bij mijn ouders woon, en dan de maximumbedragen nog wat lager liggen.

Toekomst

Wel, in een paar dagen ziet de toekomst er minder rooskleurig uit. Het geen ik dan wil doen, ga ik nooit mogen/kunnen doen. Weer een negatieve ervaring rijker. Iets willen doen, en het nooit mogen doen.

Wat ik dus na september moet doen als ik niet meer betaald wordt, is voor mij nu een compleet raadsel.

Het idee om dan een voltijdse inkomensvervangende tegemoetkoming aan te vragen, schrikt me zo hard af. Voltijds thuiszitten, voltijds geen structuur hebben. Dag in dag uit, opstaan met het idee dat je niet kan doen wat je leuk vind…. dat ga ik nooit volhouden.

Denk dat er een paar scenario’s op dit moment door mijn hoofd spoken:

  1. volledige tegemoetkoming aanvragen & dus thuisblijven
  2. vanaf midden september gewoon voltijds werkloosheidsuitkering aanvragen
  3. hopen dat er ergens in de winkels rondom mij een job vrijkomt, en deze dan voltijds toch proberen
  4. GTB inschakelen om een job te vinden. Hier zie ik het hards tegenop, want heb zo’n voorgevoel dat als ze niets vinden (of ik kan hetgeen ze voorstellen niet) dat ze me gaan droppen in een beschutte werkplaats)
  5. Vrijwilligers werk zoeken voor een dag in de week. Waar vind je dan iets in de mode dat je als vrijwilliger kan doen?? Als ik aan vrijwilligerswerk denk, moet ik spontaan aan helpen in een school, rusthuis, gemeente, enzovoort. Allemaal jobs, die absoluut niet bij me passen. Het idee dat ik in rechtstreeks contact kom met bejaarden of kleine kinderen, doen me al misselijk worden. Ik vrees dat helpen in een dierenasiel ook niets voor mij is, want daar ben ik mentaal niet sterk genoeg voor als ik die katten zie zitten.
  6. Werkloosheidsuitkering aanvragen, studies afmaken, ergens voltijds starten en dan aanvraag indienen voor tegemoetkoming. Dan heb ik toch geprobeerd om mijn droom waar te maken en mode advies te geven.
  7. Tegemoetkoming aanvragen en als freelancer 1 dag in de week mode advies geven?
  8. Tegemoetkoming aanvragen en mezelf bezighouden met mode via een blog, YouTube, enzovoort. Misschien moet ik eens een boek in huis halen hoe je geld kan verdienen met Social Media. Stel je voor dat ik dan ook weer te veel ga verdienen om die tegemoetkoming te vragen.
  9. Verhuisplannen opbergen en gewoon thuis blijven wonen, dat is misschien ook nog zo’n rampscenario dat op me af gaat komen.

 

Nu met heel het proces rond ‘outplacement’ dat ik moet volgen, dacht ik echt dat ik eindelijk een mooi doel in mijn leven had gevonden. Heb nu even weer een dipje. Morgen nog een afspraak, eigenlijk om mijn cv nog te overlopen en wat vragen te stellen. Nu ja, het zullen nu wel meer vragen zijn ‘over wat als het niet lukt om deeltijds te werken?’.

Waarom is leven met autisme zo moeilijk ?? Waarom zijn er zoveel regels? Waarom kan je niet gewoon doen wat je graag wil doen, en dan extra financiële steun krijgen om gewoon je rekeningen betaald te krijgen. Gewoon al die medische kosten zijn behoorlijk hoog, elke maand (psychiater, psycholoog, medicatie).

Ik hoop dat ik snel een antwoord heb van bepaalde instanties zodat ik weet waar ik voor sta. Pas als ik echt iets definitief heb, dan kan ik eigenlijk ook pas een goede keuze maken om verder te gaan.

Weet je nog dat ‘crazy idee’ dat ik vroeger had op mijn Auti Lucy blog? Dat idee van alles hier opgeven en verhuizen naar een hut in Canada. Misschien moet ik dat maar doen, gewoon ergens een hut zoeken op Nova Scotia (prachtig eiland voor Canada) en daar gaan leven tussen de elanden. Geen regels, geen wetgeving, geen dure kosten, gewoon natuur.

Een diepe zucht om deze blog af te sluiten. Ik ga nog wat dingen op papier zetten, zodat ik morgen nog wat mails kan sturen om antwoorden op mijn vragen te krijgen. Op dit moment is het wel erg balen dat net mijn personen waarbij ik terecht kan, met verlof zijn. Hoop dat ik ergens weer die positiviteit ga terugvinden om de komende 3 weken door te komen. Anders worden het nog 3 lange weken met veel vragen, en veel onzekerheid.

Lucy xx

For the first time in a long time … I’m doing FINE

Hallo allemaal,

Oh, het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat ik me terug wat positiever heb gevoeld. Eigenlijk kan ik nooit echt zeggen dat ik eens echt gelukkig was voor een paar maanden, maar nu lijkt dit wel het begin van zo’n periode.

Momenteel ben ik mezelf nog aan het zoeken, wie ik echt ben, wat ik kan, wat ik wil, hoe ik mijn leven ga organiseren enzovoort. Tot een paar maanden terug was dit gewoon pure chaos, niets dan chaos. Ik lijk nu steeds meer vat te krijgen op elke dag en kan ook weer uitkijken naar een nieuwe job.

Die sessie ‘outplacement’ doen er echt wel goed aan. Die extra hulp buiten psycholoog en psychiater had ik wel even nodig. Extra hulp in het zoeken naar een job die ik wel ga kunnen, een job die me echt voor de 200 % interesseert. Zonder dat outplacement, was ik waarschijnlijk weer op zoek gegaan naar een nieuwe administratieve job. Weer een job met veel stress, veel lawaai, veel drukte, lange werkdagen, lange trips naar en van het werk.
Nu kan ik echt op zoek naar een job dicht bij huis, een deeltijdse job. Financieel ga ik proberen om dan nog een extra inkomen aan te vragen via de overheid want met een deeltijdse job ga ik niet al mijn medische kosten kunnen dekken.

Dat is iets waar ik morgen mijn tanden in ga zetten. Ik heb ook nog een leuke vacature gevonden online. Alleen kon ik me niet voor de geest brengen dat die winkel bestaat in Leuven. Op internet vond ik alleen info dat de winkel 3 jaar geleden ging sluiten maar over een nieuwe locatie niets te vinden.
Vanochtend in de gietende regen dan maar door Leuven gaan wandelen, op zoek naar die winkel. Helaas nergens gevonden. Er stonden wel veel lege panden en panden waar ze aan het werk waren. Misschien dat het gaat over een nieuwe heropening?
Morgen dan toch maar even mijn brief en cv doormailen. En dan hopen op goed nieuws. Ondanks mijn autisme, kijk ik er wel naar uit om in een kledingwinkel aan de slag te gaan. Je gaat je waarschijnlijk dan ook afvragen, dat is toch ook druk?? Wel, dat hangt van de keten en van de locatie van die keten af. Zo zou ik perfect in de Zara in Leuven kunnen werken, maar niet in de Zara van Mechelen. Nochtans kom ik wekelijks wel eens in de Zara van Mechelen. Gewoon die sfeer is anders, het is er veel opener, muziek staat minder luid enzovoort.
Voor H&M zou het dan weer wel lukken in Mechelen maar dan weer niet in Leuven.

Ik had me nochtans voor genomen om niet meer te gaan werken in Leuven, maar eigenlijk wil ik wel heel graag gaan werken voor dat kledingmerk. Zeker ik het zelf ook graag draag, en mijn kleerkasten voor 85% uit die merken bestaan. Is het mijn droomjob? Ja helemaal als het voor die functie is die nu openstaat. 4 dagen werken, 6 uurtjes per dag. Dat moet nog wel lukken. Terug wat meer onder de mensen komen gaat me ook erg goed doen, dan heb ik tenminste toch nog iets van contact met de omgeving.

Morgen dus op zoek naar inspiratie voor de perfecte CV en de perfecte brief te schrijven, en dan ‘hopelijk’ kan ik hem zonder te veel fouten en zonder te veel te twijfelen toch nog verzonden krijgen.

Ik begin me meer en meer gelukkiger te voelen 🙂 Vergeet dus niet dat er altijd nog een mooie toekomst wacht, ook al val je van de ene diepe put in de andere. Zoek hulp en dan kom je er wel! Niets gaat van zelf, maar het is het vechten zeker waard !!

Lucy

xx

Rustig blijven als je opgejaagd wordt

Ik voel me net opgejaagd wild in het jachtseizoen…

Ik heb nu een aantal weken niets te doen omdat ik nog werk aan het zoeken ben. Eigenlijk ben ik ook nog aan het uitzoeken wat ik nu precies wil doen, want buiten de opleidingen die ik wil doen, weet ik nog niet in welke richting ik verder wil. Dat ter zijde, dat komt wel goed.

Sinds dat ik me 19 juni heb ingeschreven bij de VDAB, wordt ik dagelijks lastig gevallen door 10-tallen interimbureau’s omdat ze de ‘perfecte’ job voor mij hebben gevonden. Hoe kunnen zei nu weten wat er perfect is voor mij, als ik dat zelf niet weet ?? 
Het is nu zelfs zo erg dat ik er dagelijks meer dan 15 oproepen krijg, allemaal van interimkantoren die niet eens een job aanbieden in de regio.
Ik heb duidelijk aangegeven dat ik in 2 regio’s wens te werken, maar krijg de ene aanbieding na de andere voor jobs in Brussel, Leuven, Tienen, Geel, Gestel, Groot-Bijgaarden, Asse, enzovoort. Van sommige gemeentes heb ik nog niet eens gehoord, laat staan hoe ik er moet raken met het openbaar vervoer.

Naast dat ik duidelijk mijn regio heb ingegeven, heb ik ook ingegeven dat ik GEEN auto heb, en ook GEEN rijbewijs. Dat heeft blijkbaar geen effect want toch krijg ik de ene mail na de andere voor iets waar er geen enkel openbaar vervoer in de buurt is.

Daarnaast staat er ook duidelijk vermeld dat ik gestart ben met 2 cursussen, iets compleet anders dan iets administratief. Dat heeft ook blijkbaar geen effect want ze stellen ook alleen maar administratieve jobs voor. Oh, of jobs die ik nog nooit gedaan heb, waarvan ik nu al weet dat het niets voor mij is zoals een team leiden. Hoe kan ik nu met mijn Autisme een groep leiden, ik heb mezelf nog niet eens in de hand. 

Kortom het is nu één en al frustratie. Ik erger me compleet aan de VDAB, en dat ze je zelfs nog niet eens met rust laten. Ik heb zelfs op de site van de VDAB ingegeven dat ze mijn gegevens niet mochten doorgeven aan interimkantoren of selectiebureaus, dan moeten ze dat ook respecteren. Mijn mening, maar ik wil nu even gewoon niets meer doen. Even alles op een rijtje zetten, me klaarmaken voor een nieuwe uitdagen voor iets dat ik graag wil doen. Ik zie mezelf niet elke dag naar het werk sleuren omdat ik de eerste de beste job heb aangenomen.

Het toppunt vindt is dan ook nog dat ik een aanbieding heb gekregen voor het bedrijf waar ik via collectief ontslag ben ontslagen. Nu was het een job voor één van hun winkels. Vandaag kreeg ik dan nog een uitnodiging voor een gesprek bij een interim kantoor om een interim job te gaan doen op mijn oude werkplek. Hoe kunnen ze je dit aandoen?

Ik merk ook dat interimkantoren gewoonweg de moeite niet meer doen om je volledig CV te lezen dat je zorgvuldig hebt ingevuld bij je VDAB profiel. Daar staat ook duidelijk vermeld dat ik AUTISME heb, waarom denken ze dan dat ik de stress naar het werk wel ga aankunnen???

Eén ding is zeker, ik ga op geen enkel interimvoorstel op in. Ik wil niet ergens tijdelijk aan de slag, omdat een paar weken nadien elders opnieuw te moeten beginnen. Zoveel stress kan ik niet aan. Het liefst wil ik zelf op zoek naar iets nieuws, zodat ik vooraf al een goed zicht heb of de job iets voor mij is/of de omgeving goed voor me is/hoe de afstand van huis naar het werk is/hoe de sfeer is/wat de complete jobinhoud is/wat er van je verwacht wordt/enzovoort.

Morgen gaat de iPhone even een rustdagje te gemoed. Ik moet even weg van huis, even uitblazen aan zee.

Hebben jullie daar ook zo’n last van? Zoveel opgebeld worden om jobs te doen die je niet wil doen? Ik wordt er haast gek van :/

Nieuwe hobby

Oh, er is wel nog iets leuks gebeurd. Vanochtend ben ik even langs de Standaard Boekhandel geweest om een nieuw paar boeken te kopen. Ik wil me wat meer verdiepen in het handlettering. Het lijkt me wel erg leuk om iets creatief te doen, en me hierin wat uit te leven en rust te scheppen.
Misschien kan ik hier ook gebruikt van maken om mijn komende CV wat de pimpen/wat op te frissen zodat hij er niet te standaard uitziet.

Tijd om even verder te proberen met schrijven…

Tot later!

Lucy

Weg met het verleden

Vandaag heb ik eindelijk de moed gehad om te beginnen aan de grote kuis. Door al die problemen van de afgelopen weken, is dit een behoorlijk lastige klus. Het moet helaas gebeuren. Mijn kamer (ik woon nog thuis) is net een opbergloods geworden. Ik had enkel nog een smal stukje vrij om naar mijn bed te gaan dat eigenlijk pal voor de deur staat (mijn kamer is 4,5 m op 4 m, dus eigenlijk wel schandalig 😮 )

Het opruimen verloopt moeizaam. Punt 1 … ik kan niets weggooien, alles kan ik nog wel eens gebruiken. Punt 2 … aan alles hangt wel een herinnering vast dat ik wel bijhouden. Dus ja, makkelijk is het niet.

Op één ding na. Al de kleren die ik op mijn vorig werk heb gekocht vliegen gewoon één voor één de zakken in. Die wil ik niet meer dragen, en wil ik ook nooit meer zien. Ik kijk eigenlijk alleen naar het etiket, en zelfs niet naar het model of print die er op staat. Van zodra het van bij hen komt moet het gewoon weg.

Vorige week donderdag had ik ook zo’n drang om alle kleren die ik zag liggen kapot te maken. Ik had toen ook een gesprek met mijn psycholoog, maar éénmaal thuis ging de schaar erin. Goh wat voelde dat geweldig. Echt een opluchting. Nu moet ik gewoon alles kapot maken wat ik nog van die winkel tegenkom. Eigenlijk wel raar wat dat gevoel had ik de voorbije weken niet, ik kon toen nog gewoon die kleren dragen. Tot vorige week dan.

Ik heb wel een voordeel dat ik 17 kg ben afgevallen sinds januari dus het meeste van die kleren is toch te groot. Maar dat kan me nu totaal niets meer schelen. Weg ermee. Ik ben er helemaal klaar mee. Tijd om te denken aan de toekomst, en hiervoor gaan.

Hup, nu ga ik verder opruimen & spullen weggooien.

Groetjes,

Lucy

Mijn passie

Ik heb altijd van tekenen & schilderen gehouden. Echter door al de drukte om me heen tijdens mijn verschillende jobs, is het er eigenlijk niet meer van gekomen om nog echt te tekenen. Echt wel jammer want het geeft me eigenlijk wel rust.

Hier even één van de dingen waarmee ik sinds vorige week bezig ben. Deze heb ik snel even getekend terwijl ik in de wachtkamer zat. Gewoon een foto op mijn iPhone gezocht ét voila zo is deze tekening ontstaan. Dus ja, zonder deftige tafel want die had ik niet ter beschikking.

Hoop dat ik de komende weken nog meer kan groeien in het tekenen en weer tekeningen en schilderijen kan maken op het niveau zoals ik vroeger deed.

Cowboy Boots drawning

Tekenen & country … beide mijn passie. Hier gecombineerd, en hier ga ik wel nog een poos mee door. Het brengt me veel rust, en ontspanning.

 

Vakantie …

Vakantie … leuk als je plannen hebt maar als je nu niets te doen hebt? Hoe overleef je vakantie zonder plannen??

Sinds ergens begin mei zit ik al thuis van het werk. Eerst was ik ziek, nadien had ik al mijn verlof opgenomen. Sinds half juni zit ik dan aansluitend thuis na een collectief ontslag. Dat thuiszitten gaat nog een tijdje duren want heb voorlopig geen plan om ergens snel werk te vinden.

Dus ja, weken/maanden gewoon thuiszitten … wat doe je dan allemaal ???

De eerste weken

De eerste weken waren had ik nergens nog zin voor. Alles leek te veel, ik was totaal op. Al die emoties op het werk, het overlijden van mijn oma, het achterlaten van mijn collega’s en het werk op zich. De laatste week op mijn werk is ook minder goed verlopen dan ik eigenlijk gedacht had, waardoor ik nog een ziektebriefje kreeg voor een paar dagen. Het was eigenlijk wel een marteling de afgelopen weken, maar dat heb je waarschijnlijk wel gelezen in mijn oude blog  AutiLucy

Weken heb ik depressief rondgelopen. Ik stond ’s morgens op, maar kroop eigenlijk het meeste van de dag weer mijn bed in. Het leek wel uitzichtloos.

Sinds midden juni heb ik dan nu elke week nog een sessie outplacement, met als doel een nieuwe job te vinden. Dit gaf me eigenlijk nog wel een reden om op te staan, en te beseffen dat er nog collega’s hetzelfde lot ondergaan.

Sinds 30 juni

Sinds die vrijdag 30 juni 2017 kan ik weer zeggen dat het weer beter gaat. Ik heb ergens vrede genomen en het afscheid aanvaard. Ik kan dus ook weer verder gaan. Verder gaan met een nieuw leven.
Nieuwe cursussen die onderweg zijn, en waar ik hopelijk snel aan kan beginnen. Elke dag nog de site van de VDAB raadplegen, je weet maar nooit dat mijn droomjob beschikbaar is 🙂 Kortom, ik heb weer hoop voor de toekomst.

MAAR

Hoewel ik me al wat positiever voel, blijf ik het lastig hebben om totaal geen dagindeling te hebben. Ik erger me aan het feit dat ik geen structuur heb, alles gebeurd zo ongepland. Alles last-minute, zoals naar de winkel gaan enzovoort. Normaal plan ik zo’n zaken altijd een paar dagen op voorhand omdat ik weet hoe chaotisch een bezoek aan de supermarkt wel niet is.

Ik probeer mijn dagen wat te vullen door te tekenen in afwachting tot de cursussen geleverd worden. Gans de dag tekenen kan ik dan ook weer niet, tv kijken boeit me niet meer. Het enige wat ik nog leuk vind is luisteren naar Country muziek en terwijl buiten zitten & staren naar de vliegtuigen. Daar kan ik uren naar kijken, maar met de juiste oortjes in zodat ik het lawaai van de vliegtuigen niet hoor.

Nog zo’n trekje dat ik heb is dat ik ook uren kan staren naar een paar klavertjes. Als ik ergens ga wandelen of ik loop gewoon door de tuin dan moet ik altijd controleren om er geen klavertjes staan. Echt wel bizar, maar het geeft me eigenlijk wel rust.

Dus … het enige wat ik nu moet doen is op zoek gaan naar structuur, naar een dagindeling die ik vooraf kan plannen.

Uitstappen

Normaal maakt ik ieder jaar een reis. Vorig jaar ben ik nog naar Orlando in Florida gevlogen waarna ik aansluitend een cruise heb gedaan. Och dat was echt genieten want mijn vriendin had echt alles gepland dus ik was voorbereid. Dit mis ik nu wel erg, zo nergens naar kunnen uitkijken om naar toe te gaan. Eigenlijk best wel vervelend want zo had ik net nog de foto’s vast van mijn vakantie op de bahama’s in 2013. Dat was ook zo genieten, en vooral lekker rustig in de hangmat hangen op het strand.

Dit jaar dus niet, nergens naar toe. Aankomende vrijdag ga ik wel even een daguitstap maken naar Oostende. Ze voorspellen dan net een ganse dag regen, maar dat vind ik dan weer net goed. Veel regen, is minder volk 🙂

Andere plannen heb ik niet, toch wil ik dit jaar ook nog even naar Hasselt gaan. Daar zit er een leuke winkel met tekenmateriaal, en ook nu een Primark. Ik ben enkel nog maar in Dublin en Liverpool naar de Primark geweest, maar dat was veel te druk. Ik heb er ook wel schrik voor dat het in Hasselt ook druk gaat zijn.
Misschien wil ik ook wel ergens deze komende weken een uitstap maken naar Bobbejaanland. Dit wil ik dan ook ergens plannen op een dag dat ze heel veel regen voorspellen. Ok, ik kan wel een briefje vragen maar bij regen is het ook gewoon lekker rustig om te wandelen of iets te gaan eten.

Voor de rest wordt het nog werken in mijn toekomstig huisje, maar op een rustig tempo. Eerst genieten ! Iets wat ik de afgelopen weken niet kon.

Ik hoop dat jullie allemaal een super leuke vakantie in het vooruitzicht hebben. Dat jullie er zonder te veel prikkels van kunnen genieten. 

Veel liefs,

Lucy

 

Eerste post

Hallo allemaal,

Dit wordt mijn eerste post van mijn nieuwe leven 🙂 Tijd om de komende maanden achter me te laten en te beginnen met een nieuwe blog.

Nieuwe naam

Ik heb gekozen om nu een nieuwe naam te gebruiken, zodat ik deze blog wat meer persoonlijker kan maken.
Country muziek en de cultuur is gewoon een passie van mij, vandaar deze nieuwe naam.
In het tekenen van cowboy boots of gewoon elementen uit de country vind ik nu wel terug ontspannend en geeft me weer een positieve indruk van het leven.

Nieuwe toekomst

Tijd om het verleden achter me te laten. Tijd om de dingen de doen die ik echt wil doen, en me niet meer te laten leiden door werk. Uiteindelijk is het maar werk, en dat mag mijn privé leven niet meer overhoop halen, of me helemaal onderuit halen zoals mijn vorige job me wel gedaan heeft.

Mode is een passie van me, maar helaas heb ik totaal geen ervaring in de modewereld. Voor de job die ik graag wil doen, heb ik dus geen diploma. Tijd om hier verandering in te brengen. Afgelopen donderdag heb ik me ingeschreven in twee online cursussen zodat ik me toch wat kan verdiepen in heel het winkelgebeuren.

Visual Merchandiser & mode stylist, dat wordt mijn nieuwe uitdaging, mijn nieuwe toekomst.

Het is gedaan om echte dag naar een job op kantoor te gaan waar ik me alleen maar ziek maak. Ondanks mijn autisme heb ik wel wat nood om wat mensen om me heen te hebben en niet alleen collega’s in je nabije omgeven.
Het gaat me goed doen om elke dag rond te lopen, klanten te helpen, bezig zijn met je passie, geen deadlines, geen uren geconcentreerd blijven werken op de computer enzovoort.

Oude blog

Mijn oude blog wordt niet afgesloten van het internet. Ik wil gewoon met een nieuwe frisse start verder. Autisme draait niet alleen om het negatieve dat ik de afgelopen maanden moest meedelen. Het is een andere manier van leven, maar het kan ook goed gaan. Ik wil niet telkens mijn oude blog openen en al die berichten zien dat het toen slecht ging. Ik wil vooruit, en vooruit met een positieve vibe.

Willen jullie nog eens lezen hoe erg het allemaal was, dan kan je hier nog even een kijkje nemen. Misschien vind je er wel herkenningspunten voor jouw leven. Maar HE, kijk het wordt uiteindelijk toch beter. Met de juiste hulp kan je zoveel bereiken, zelfs op korte termijn. Vergeet dus nooit om HULP te vragen als het niet gaat. Blijf zeker niet met je problemen rondlopen!

Old blog about my autism, a sad story

 

Always keep smiling … alway stay positive … always stay strong

Lucy

xx