Netflix … review ‘ATYPICAL’ & Future plan ?

Vrijdag 11 augustus een dag die in mijn agenda stond aangeven als de dag dat ik zeker niets mocht plannen. Die dag kwam de serie met 8 afleveringen over een jongen met autisme op Netflix, namelijk ATYPICAL.

Op internet vond je al veel verwachtingen, dus ik wilde het heel erg graag meteen zien. Ik heb alles op 3 dagen gekeken, echt knap voor iemand die anders niet graag tv kijkt. Het was eigenlijk meer een drang om het einde te kennen.

Ik hoopte vooral dat het een goede serie ging worden, en niet eentje waar nog meer vooroordelen in verwerkt gingen worden.

Mijn indruk

  • Het gaat dus over een 18 jarige autistische jongen die graag verliefd worden, maar door zijn autisme gaat dat niet zoals bij de meeste mensen. Voor mij herkenbaar. Ik vond het vroeger zonder diagnose ook altijd lastig om te weten of ik nu verliefd was of niet. Of hoe anderen wisten dat ze verliefd waren.
  • Op een gegeven moment wordt er ook ergens gezegd dat die ouders wel twee kinderen hebben in plaats van Sam alleen. Dat vindt ik ook wel herkenbaar, niet hier bij mij zelf maar in de familie. Echter wordt er daar bij mijn familie dan vooral aandacht gegeven aan het kind zonder autisme. Daar doen ze dan wel leuke dingen mee, de anderen worden gewoon gedropt bij andere familieleden als die ergens naar toe wilt.
  • Sam kan niet tegen de rugleuning zitten in de bus, wel ik kan niet op de achterste banken zitten in de bus, en al zeker niet in het laatste stuk van een harmonicabus. Maar ook zoals Sam moet ik wel alleen de bus nemen als ik ergens naar toe wil
  • Ik vind het hele ‘verliefd’ worden wel goed uitgewerkt. Verliefd worden op iemand dat je raad en advies geeft omdat je hen vertrouwd … Been there (niet op een dokter of psycholoog dan), maar had het daar ook even lastig mee. Ik heb wel geen oefenvriend genomen
  • Vooral die stukjes van tijdens de pauze naar je broer/zus gaan, was zo herkenbaar. Ook best pijnlijk om naar te kijken want het riep weer herinneringen op die ik probeerde te blokkeren.

Ik vond het gewoon leuk om te zien. Heb ik er iets van bij geleerd? Nee, want zoek geen lief meer. Die hoop heb ik al opgegeven. En mijn kat legt niet zo’n hoge eisen bij mij, ik weet wel dat die mij graag heeft.

Sam liep er eigenlijk bij zoals de meeste autisten die ik al heb ontmoet in de wachtkamer bij psycholoog of psychiater of in de psychiatrie. Gewoon elke dag hetzelfde, maar dan eens een andere kleur. Het voelt veilig, vertrouwd, het doet geen pijn, waarom iets veranderen dat goed zit?
Het moment dat Sam ging shoppen voor een andere look, zo was ik in het begin ook. Totaal geen idee wat ik moest zoeken, al die geluiden van in de winkel, zoveel keuze, je moet die kleding dan gaan passen in een kleine paskamer, mensen wachten op je om in die paskamer te kunnen, zoveel stress. Shoppen kon ik eigenlijk pas toen ik 20 was, echt alleen. Daarvoor had ik echt mijn ouders nodig om mee te gaan.
Eerste keer alleen is rampzalig, maar dan moet je juist doorzetten. Ik had nog geen diagnose, dus stelde me altijd de vraag die meisjes van 14 kunnen dat alleen, dan kan iemand van 20 jaar dat ook wel alleen. Eigenlijk met die gedachte ben ik meer en meer in de wereld van mode terecht gekomen. Op een gegeven moment moet je gewoon even doorzetten, maar uiteindelijk komt het wel goed.

Nog een raakvlak was dat ik er gans mijn schooltijd een beetje bij liep zoals Sam. Elke dag een pull in een andere kleur, week na week hetzelfde.

FUTURE PLAN ??? …
Dat heeft me eigenlijk ook wel geraakt. Ik denk dat er heel veel autisten hier nu last van hebben. Het heeft me dan ook doen nadenken … waarom zou ik mijn kennis met mode alleen maar delen met niet autisten die wel naar de winkel kunnen komen. Waarom geen advies geven aan mensen met autisme, waarom geen styling tips met bijhorende winkels enzovoort geven aan ASSers? In plaats van te gaan shoppen met mijn autistische familieleden, waarom niet zorgen voor advies voor anderen? Zorgen voor meer variatie.
Hier ga ik de komende weken eens verder over nadenken !  Zo’n online mode platvorm voor jullie, zo een beetje de Jani voor Assers zijn. Mijn passie, tips, goede winkelketens en webshops (met prikkelgevoelige kleding) delen.

Sinds ik Atypical heb gezien, laat dit idee me eigenlijk niet los. Ik wou het er daarstraks nog over hebben met mijn psychiater, maar dacht van ‘ik zal nog even verder nadenken’. Dat ga ik dus nu verder doen… nadenken !

Groetjes, Lucy xx

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s