update … mijn zoektocht naar werk (10)

Het 10de deel van mijn echte zoektocht naar werk. Alweer een stapje dichter, en alweer een stapje dichter bij mijn droomjob. Want ja, een ‘droomjob’ is het ondertussen wel geworden. Bye bye leven als boekhouder op een kantoor, bye administratie, ik ga doen wat ik nu echt wil doen !!

Sollicitatiegesprek & verloop

Woensdag 23 augustus

Een dag die ik al weken wou dat ging komen, was eindelijk daar. De dagen voor het gesprek was ik super zenuwachtig, echt niet normaal. Ik denk dat het ook kwam omdat ik totaal niet wist wat ik me er van moest verwachten. Welke vragen gaan ze stellen, wat ga ik moeten doen, wie gaat er zijn enzovoort.

Ik was een half uur te vroeg ter plaatste, en ging pas 15 minuten voor tijd de winkel binnen. Na het aanmelden was het meteen tijd voor het gesprek. Niet even op adem komen om de eerste stap te verwerken, en mijn rust terug te vinden. Nee, het was meteen naar binnen.
Zo zenuwachtig dat ik was, ik struikelde continue over mijn woorden. Ik had ook problemen met stil te zitten en mijn armen niet te kruisen. Ik heb wel geprobeerd om zoveel mogelijk oogcontact te maken. Veel gebabbeld en heel enthousiast op hun vragen geantwoord.

Het gesprek ging goed en ik kreeg een kans om een dagje mee te lopen in de winkel. Uiteindelijk werd de ganse dag opgesplitst in twee halve dagen. Waar ik eigenlijk wel blij voor ben.

Dus het eerste stuk was al positief, zeker omdat ik mocht terugkomen.

De dag nadien was het nog zo’n zenuwslopende dag, omdat ik niet wist wat er de dag nadien op me ging afkomen. Ik heb geprobeerd om wat tips te verzamelen op het internet, en heb daar rekening mee proberen te houden. 

Vrijdag 25 augustus

De echte meeloopdag in de winkel. Even ter verduidelijking … ik heb nog NOOIT in een winkel gestaan, laat staan in een mode gerelateerde winkel. Ik was vroeger dan afgesproken ter plekke. Eerst daar in het bushokje nog wat mails en telefoons zitten doen want ik was vergeten dat ik eigenlijk die ochtend nog een afspraak had (waar ik nu mijn ouders naartoe heb moeten sturen). Vol enthousiasme gezegd dat vrijdag geen probleem was, tot ik thuis de agenda checkte.
Ik had mijn fluffy nieuwe schoenen aan, en die vielen wel in de smaak 🙂 ps, het waren de enige schoenen die breed genoeg waren om met een verband in te kunnen. Had mijn teen bezeerd, en dus goed ingebonden om veel te kunnen stappen.

Het ijs was dus gebroken, en door de reacties op mijn schoenen werd ik ook rustiger alvorens te beginnen. Het was een ontzettend goede sfeer, echt zo een familie gevoel. Ik denk dat ik dat bijna nergens nog ga tegen komen. Het is te hopen van wel, maar ik vrees dat het toch wat minder gaat zijn. Zeker als je dan met een 30-tal in een winkelteam staat of gewoon met een team van 8 bent.

Heel de dag door ging het eigenlijk wel super goed. Het begon al met de eerste klant in de winkel, want dat was een vroegere schoolvriendin van me, die ik nu nog op Facebook als vriend heb. Beetje vreemd toen iedereen wist dat we elkaar kenden.

Ik had het vooral nog moeilijk om zo al de eerste dag open te zijn. Ik was eerder nog wat stil, en dat was ook het enige punt dat ze gaven dat ze minder goed vonden aan mij.
Al bij al ging ik toch met een goed gevoel naar huis.

Het was toch een dag die ze me al niet meer gaan afpakken, en waar ik een topdag heb beleefd. Stel dat het toch niets wordt, is dit wel een winkel waar ik nog ga shoppen in tegenstelling tot de firma die me ontslagen heeft. Daar zet ik (zonder iemand bij me) geen voet meer binnen.

Zaterdag 26 augustus

Vanochtend rond half 11 kreeg ik opeens telefoon. Ik was een filmpje aan het kijken op YouTube dus had mijn iPhone in de hand. Opeens kwam er op mijn telefoon dat er een winkel uit Leuven me aan het bellen was (note … ik heb alle nummers waar ik solliciteerde in mijn iPhone gezet, zo moet ik nooit zoeken welk nummer bij wie hoort).

Ik nam vol enthousiasme op, en bleek dat ik de kans krijg om ook bij hen op gesprek te gaan, over een paar dagen al. Zo spannend alweer ! Ik nam op vol enthousiasme, maar het is wel waar het had ook een negatief telefoontje kunnen zijn. 

Als ik kon zou ik geschreeuwd hebben van blijdschap, maar schreeuwen als er iemand bij mij in de buurt is lukt alleen als er een 8-potig monster in de buurt is.

Ik kreeg opeens tonnen energie, leek wel alsof ik wat elastieken had doorgeslikt want van blijdschap kon ik niet meer stilzitten. Echt een geweldig gevoel dat ik antwoord had van hen, en dan nog een positief antwoord om op gesprek te komen. Ok, het is een eerste stap maar uitgenodigd worden door hen betekend al héél veel voor me. *happy*

Toen ik me ’s middags ging klaarmaken om naar Leuven te gaan (shoppen, ergens naar een opendeurdag, supermarkt), mistte ik nog een telefonische oproep van de winkel waar ik gisteren een dagje had meegelopen. Toen ik het zag, meteen teruggebeld. Ze waren blij maar vonden me nog wat stilletjes dus stelden ze voor om maandag nog even terug te komen. Totaal onverwacht, compleet van de kaart ‘ja, ok’ gezegd.

Ik leefde nog even op de happy wolk van een paar uur daarvoor, en nu weer zo iets van ‘yeah’. Ik weet wel, maandag wordt dan mijn laatste kans ! Ik hoop dat het meevalt, en dat ik het niet ga verknallen door te stil te zijn. Ergens wel normaal dat ik wat stiller ben op plaatsen waar ik voor het eerst kom, maar toch wil ik nu wel bewijzen dat ik het kan. Ik moet er gewoon in geloven. Morgen nog een dag wat voorbereiden (wat filmpjes bekijken op internet, tips lezen enzovoort). Ik weet niet of het nu zo’n goed idee is om al te vermelden dat ik autisme heb of niet. Ik weet niet in hoeverre dat dit hen gaat afschrikken om dan zeker me geen kans te geven. Zo even een mail sturen voor een extra hulplijn of ik het al zou zeggen of niet. Tijdens het gesprek was het beter van niet, maar nu weet ik het niet meer. OK, het is nu wel weekend maar hoop dat ik maandagochtend toch nog iets hoor.
Indien ik de job niet zou krijgen omdat ik de eerste dagen daar te stil, dan zou ik dat gewoon verschrikkelijk vinden. Moest er iemand anders de job krijgen die meer ervaring heeft, dan vind ik dat niet zo erg. Gewoon nee om iets waar ik eigenlijk niets aan kan doen, zou ik ontzettend erg vinden. 

Wat zouden jullie doen ??? Op een derde gesprek melden dat je een lichte vorm hebt van autisme of niet ??? Het is een lichte vorm want heb alleen maar last op nieuwe plaatsen of als ik ergens opgesloten zit in een ruimte met veel volk en veel te veel lawaai.

 

Denk dat ik morgen van de stress weer aan het bakken ga.
Dat is iets dat ik gevonden heb tegen de stress, alleen jammer dat je alles zelf moet opeten want hier lusten ze dat niet … het is te gezond :/ pff
Heb proefpersonen nodig in de vorm van collega’s !!

 

Beetje dilemma nu, om het te vermelden of niet. Dan nog, stel dat ik het zou zeggen. Wanneer is dat het beste moment. Voor ik start of op het einde van de dag?

OMG waarom is het leven met Austisme toch zo zwaar :/ HELPPPP !

Groetjes, een gestresseerde Lucy xx

 

 

 

Advertenties

2 gedachtes over “update … mijn zoektocht naar werk (10)

  1. Sam zegt:

    Mijn vriendin – die intussen al een jaar of acht bij hetzelfde bedrijf werkt – heeft het pas na een jaar en een goede evaluatie gemeld, dat ze autisme heeft. Er is niet echt rekening mee gehouden, tenzij oogluikend toestaan dat ze niet op het jaarlijks bedrijfsfeestje hoeft te zijn als aanpassing doorgaat. Mijn vriendin werkt weliswaar in de sociale sector – thuiszorg, en ik weet niet welke sector er in welke mate gevoelig aan is.

    Like

    • AutisticCountryGirl zegt:

      Op mijn vorige werk was het nooit echt goed om te zeggen dat je autisme had. Ik vond nooit echt het goede moment. Mijn eerste verantwoordelijke had er wel begrip voor denk ik, maar die laatste echt niet! Sinds die begonnen is, heb ik het nooit meer goed gevonden om het te zeggen.
      Nu weet ik het echt niet. Ik weet niet in hoeverre dat het een probleem is om autisme te hebben als je wilt werken in de verkoop. Beetje dubbel, want ze kunnen het ook negatief beschouwen voor hun verkoop dat ik soms wat stiller ben. Dus ja, ik weet het niet. Hoop dat mijn hulplijn me wat kan helpen. Straks ook nog even wat op google zitten, misschien vind ik wel iets terug dat me kan helpen. Ik heb dan wel het voordeel dat ik zelf rustig ben bij autistische kindjes en hen beter aanvoel dan anderen.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s