Zondagavond … eindelijk wat tijd voor mezelf

Mijn leven raast op dit moment gewoon voorbij zonder ik lijk te beseffen dat ik wat rust nodig heb.

Nu is het zondagavond en nu heb ik eindelijk even wat tijd voor mezelf. Ik moet echt dringend eens leren om mijn grenzen te respecteren voor dat het weer te laat is. Hoe ik ook probeer, ik kan gewoon geen ‘nee’ of ‘genoeg’ zeggen.

Even een terugblik…

Vrijdag 22 september’17

Net als de andere dagen van die week was het weer vroeg opstaan om te gaan ‘puzzelen’ in mijn huisje. Ik kan echt niet meer tegen de drukte & de chaos daar. Echt niet normaal, wat een puinhoop zo klussen met zich mee kan brengen.

OK, mijn kamer is meestal wel een grote puinhoop omdat ik gewoon de energie niet meer vind om het ordelijk te houden (naast al de drukte overdag).

Ik vind het gewoon vreselijk dat alles daar zo door elkaar ligt. Gereedschap en materiaal dat overal in verschillende bakken ongesorteerd door elkaar ligt. Al die buizen die door elkaar liggen, mensen die komen kijken en dan blijven plakken (waardoor ik niet verder kan doen zoals ik voor ogen had).

Vrijdag was het vooral wachten op een aantal firma’s die nog dingen kwamen aansluiten. Voor de rest eigenlijk gewoon verder doen met elektriciteit en sanitair zoals de andere dagen van de week.

Ik was zo ontzettend blij dat het vrijdagavond was, en we op tijd naar huis konden!

Zaterdag 23 september’17

Opnieuw een dag die in het teken stond van klussen. Nog even en ik kan deelnemen als klusser zoals in ‘help mijn man is een klusser’. Alleen zou het dan wel snel vooruit gaan en geen jaren blijven liggen als bouwwerf.

Gisteren was ik ziek opgestaan, barstende hoofdpijn en het lukte gewoon niet om na het ontbijt ook op te blijven. Dus het klussen werd even uitgesteld want ik moest terug mijn bed in. Inderdaad, een teken dat mijn lichaam weer stop zegt. Eerlijk na dat uurtje bed heb ik het weer genegeerd en ben ik weer verder gegaan tegen 100km/uur.

Door de drukte van de afgelopen dagen moesten er ook nog boodschappen gedaan worden in de Colruyt & Aldi. Je hoort me al aankomen zeker … het was echt een hel, gewoon rampzalig. Meer in een aparte blogpost 😉

Met nog meer hoofdpijn ben ik naar huis gegaan, en veel eten kon ik dan ook niet buiten een wrap met gesmolten cheddar kaas. Gezond was het niet echt, maar het smaakte wel naar een lekker burger.

Mijn eten was nog maar net binnen of ik zat al terug in de auto op weg naar nog meer uren vol met klussen. Echt niet normaal hoeveel uur je daar echt moet insteken. Vooral wegens de tijdsdruk, een race tegen de klok want het moet zo snel mogelijk klaar zijn want vrijdag komt de firma verder doen en kan er even niet meer gewerkt worden.

Tussendoor nog een uur bezoek gehad, dus weer even niets kunnen doen. Ik moet bekennen dat even zitten wel deugd deed. Ik had ontzettend veel pijn in mijn linkerschouder, maar door te zitten deed het nadien nog meer pijn. Had ik niet gewoon kunnen verder boren, kloppen en schroeven vastzetten?

Opeens was het 17 uur 😮 Op dat moment had mijn draadloos boormachine er ook genoeg van, en viel hij uit omdat de batterij plat was.

Toen kwam het moment om alles in de auto te leggen, en naar … huis OH NEE nog niet naar huis te gaan.

Gisteren was het de laatste dag dat je oude schoenen kon binnenbrengen bij Brantano (OK, bij mijn concurrentie binnenkort), maar ik had oude schoenen en mijn broer heeft nieuwe kleding nodig. Dus hop zak met 6 paar binnen gaan brengen en meteen ook 7 bonnetjes gekregen omdat ze bijna gingen sluiten.

Het was toen 17u32 toen we die winkel verlieten, we (mijn mama en ik 😉 ) hadden nog één stop te doen voor 18 uur. Ik moest nog wat pluggen, en nieuwe boren hebben om verder te kunnen doen. Een mirakel maar we hebben het nog gehaald want om 17u54 waren we daar ook buiten.
We zijn speciaal naar een Brantano gereden om die schoenen binnen te brengen, tot we bij de Hubo aankwamen … inderdaad naast de Hubo zit ook een Brantano *stomkieken* !

Thuis

Eenmaal thuis moest ik mijn kattenkindjes nog dringend eten geven, want die zaten allemaal hongerig te kijken toen we thuiskwamen. Oh zo erg.

Na een portie betterfood met havermelk, kiwi en een banaan was hier het licht echt uit. Geloof me, ik kon niets meer. Gewoon geblokkeerd, alles was te veel.

Mijn droom voor een rustiger leven te hebben … begint met afzien en nog meer stress dan anders. Echt niet normaal !

Zondag 24 september’17

Vandaag ging het een prachtige nazomer dag worden, veel genieten van de zon heb ik niet gedaan. Zelfs nog geen half uurtje in het zonnetje kunnen zitten om vitamine D op te doen.

KLUSSEN, KLUSSEN, KLUSSEN, KLUSSEN

Iets anders heb ik niet gedaan vandaag. Rond 15 uur zijn we naar huis gegaan, en maar een geluk ook want ik was het toen kots beu.

Eenmaal thuis gekomen had ik nog wel de energie om even mijn fotokaders te sprayen met witte verf, en mezelf wat gezonds te maken als avondeten.

Echter nu is al mijn energie weer op, lig hier half in slaap (sorry voor de typefouten). Koffie heb ik hier naast me staan, maar helpt niet … ik ben gewoon op.

Straks vroeg naar bed, maar eerst nog even mijn haar voor de laatste keer dit jaar roze verven.

Plan voor morgen …

Morgen eerst zorgen dat ik als eerste in de rij sta bij het ACV want moet daar nog wat regelen voor ik begin te werken. Natuurlijk eerst even langs de Starbucks om mijn eerste Pumpkin Spice latte te gaan halen van deze herfst. Dat gaat waarschijnlijk ook meteen mijn laatste zijn want ik ga de komende weken geen tijd meer hebben om nog naar Leuven te gaan.

Nadien wordt het weer een dag vol klussen, WHAT ELSE ?

Groetjes, een vermoeide Lucy xx

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s